Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

De coniurationis *


Ο Παράφρων κοίταξε για μια ακόμη φορά το είδωλό του στον καθρέφτη.
"Αν πιάσει και αυτή τη φορά, θα είμαι και πολύ μάγκας. 
Αλλά είναι κι αυτοί εντελώς ηλίθιοι", σκέφτηκε.

Ο Εγωπαθής κάτι τσιμπολογούσε, ένα τραπέζι για πάρτη του. Δεν είχε την ίδια όρεξη τελευταία, του την έσπαγαν πολλά. 
Ιδίως τα σκατόπαιδα που δεν έλεγαν να τον αφήσουν να ξεχάσει ότι  - ακόμη - έπαιζε να τη βγάζει με πιτόγυρα από το σουβλατζίδικο δίπλα στον Κορυδαλλό.

Ο Προδότης έστριβε το μουστάκι και σκεφτόταν πώς θα τη φέρει - και - στους άλλους δυο: 
"Θα τους τα χώσω. Θα τους κατηγορήσω ότι αυτοί φταίνε που πάτωσα. Μετά θα τους δώσω τη λύση, τη μόνη λύση που υπάρχει, για να μη σαπίσει ο Εγωπαθής στη στενή, να μη φάνε οι μαύροι τον Παράφρονα που τους πούλησε και να τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια ες αεί".

Παραδίπλα το γκόλντεν μπόυ που αρεσκόταν να το λένε Smooth Operator στα νιάτα του, έφτιαχνε και ξανάφτιαχνε τα καρφάκια, για να καταπολεμήσει τη νευρικότητα που τον διακατείχε: 
"Πάλι πρέπει να πηδήξω τη χοντρή, γαμώτο. Πάλι. Όλα εγώ τα κάνω κι όλο εμένα βρίζουνε - κι εσείς τους αφήνετε!! Χωρίς εμένα και το Νεκροθάφτη όμως, ήθελα να δω τι θα κάνατε", απευθύνθηκε στους άλλους, οι οποίοι δεν του έδωσαν σημασία.

Η χοντρή έβγαζε βίτσια, κι ας ήταν πατσούρα. Τον είχε ξεδιαλέξει από το σωρό, χρόνια πριν, από τότε που ο αλητάκος της είχε κάνει κομπλιμάν σχετικά με το πόσο σέξυ ήταν το ταγιεράκι της. Ακόμη το ίδιο ταγιέρ φορούσε η χοντρή, για να τον φτιάχνει, κατά πώς εκείνη νόμιζε. 
Αλλά ο smooth operator μιας άλλης εποχής πλέον φτιαχνόταν μόνο από την ιδρωτίλα από τις μασχάλες, την αναδυόμενη πανταχού παρούσα μπόχα από λουκάνικα και το μαστίγιο. 
Για το κάψιμο στην πλάτη τα έκανε όλα, κι ας καμωνόταν στους άλλους ότι βγάζει το φίδι από την τρύπα. Το φίδι το έβαζε στην τρύπα - αλλά αυτό δεν χρειαζόταν να το γνωρίζει κανείς. 
Η ξυλάγγουρη μόνο το ήξερε αυτό, αλλά εκείνη είχε επιλέξει τον Προβατευτή και δεν ενδιαφερόταν. Σιγά τ' αυγά δηλαδή, αλλά λέμε τώρα.

Ο Φαύλος δε μιλούσε. Ακόνιζε ένα σουγιά. Είχε ραντεβού το βράδυ με κάτι φραουλάδες που του είχαν παραπονεθεί ότι μια χούφτα σκατόχρωμοι είχαν ξανασηκώσει κεφάλι εξαιτίας ενός μαλακισμένου που έβγαζε - Ξανά!! Ήμαρτον!! - τις μπίζνες στη φόρα. 
"Θα λερώσει το πύο που έχεις για αίμα το αγαπημένο μου σίδερο, ηλίθιε, αλλά θα στο κλείσω το καπάκι. Υπάνθρωπε", απευθύνθηκε νοερά στο μαμούνι, το οποίο - παρεμπιμπτόντως - πολύ θα ήθελε να τα καταγράφει όλα αυτά από μια κρυφή καμερούλα. 

 - Τι θα κάνω με την περίπτωσή σας, ρε ηλίθιοι, γαμώ το κεφάλι μου μέσα; Άχρηστα ψοφίμια, όλα πρέπει να γίνονται από μένα; Εσύ, ρε Εγωπαθή χοντρέ, έχεις σκάσει στα σουβλάκια, πετάς τη μια μαλακία πάνω στην άλλη και τα έχεις πει και όλα, όσα λες, από πριν!! Τα έβγαλες και στο ίντερνετ και τώρα τα βλέπει ο πάσα εις!! Ηλίθιε, μου θες και να το παίξεις αφεντικό!! Εσύ, ρε Προδότη μουστάκια, τι κατάλαβες που έχωσες το μούλο μέσα στις ζαμπέλες; Όλοι κατάλαβαν ότι τον φύτεψες μέσα για να κάνει της δουλειά της Χιονούλας, άλλο που δε μιλάει κανένας!! Εσύ, ρε Smooth Operator, όλο πετάγεσαι σαν την πορδή και μας τη λες κι από πάνω, που δε μπορείς να κρύψεις ούτε πέντε φράγκα κι αμέσως σε παίρνει γραμμή η πλέμπα και τα ακούω εγώ!! Κι εσύ, Φαύλε, μην κοιτάς έτσι, μη σε στείλω με τα νομιστεράκια, να μαζεύετε γριές από τα πεζοδρόμια!!

 - Αφεντικό, άσε το Φαύλο ήσυχο, δουλειά βγάζει το παλικάρι, έχει τα δικά του. Εύκολο είναι, νομίζεις, να μη μπορείς να βγεις με τους φίλους σου μια βόλτα, σαν άνθρωπος, και να αναγκάζεσαι να κρύβεσαι από την κοινωνία; Άλλοι φταίνε. Αυτός ο Προδότης φταίει, για όλα αυτός!! Θα είχαμε 180 σήμερα και θα κάναμε παιχνίδι, αλλά τα σκάτωσε και έχει τώρα τη βούρτσα για παρκετέζα.

 - Ναι, ρε μαλάκα χοντρέ, κάνε του τώρα και αβάντες του δικού μου ανθρώπου!! Σάματις δεν ξέρω εγώ τι αστέρι έχω εγώ δίπλα μου!! Αλλά πρέπει να στη λέω και καμιά φορά, ε, Φαύλε μου; Να μην μου χαλαρώνεις, καλέ μου! Από αγάπη τα λέω! Έλα, ήρεμα τώρα. Άμε να σφάξεις τίποτε.

Ο Φαύλος έσκισε το πουκάμισο σα χασέ. Φάνηκε το περήφανο στέρνο. Χτύπησε το περήφανο στέρνο με το ελεύθερο από το σουγιά χέρι. Μια φορά είχε χτυπήσει το περήφανο στέρνο με το χέρι που κρατούσε το σουγιά. Δώδεκα ράμματα. Δεν το επανέλαβε.
Είπε: "Ουγκ!"
Κι έφυγε, με το σουγιά καλοακονισμένο, γυαλισμένο κι έτοιμο.

Οι άλλοι ηρέμησαν κάπως. Πάντα τους φαινόταν υπερβολικό να τον έχουν ανάμεσα στα πόδια τους, όταν είχαν συνάντηση, αλλά ο Παράφρων τον ήθελε εκεί, στα πόδια του, να παίζει τρίλιζα με κοκκαλάκια από μικρά δάχτυλα φαγωμένων από τα ψάρια της Μεγάλης Θάλασσας. Δεν κέρδιζε πάντοτε, παρ' όλο που έπαιζε μόνος του, αλλά κάποτε ο Νεκροθάφτης είχε πάει να του δείξει πώς παίζουν και παραλίγο να τον πετάξει από το παράθυρο. Δεν το επιχείρησαν ξανά.

Ο Smooth Operator παρουσίασε την ατζέντα:
"Ιούνιο με μέσα Αυγούστου πρέπει να πηδάω τη χοντρή, δε θέλει κόσμο δίπλα, ακουγόμαστε. Χρειάζομαι δέκα ιδιωτικές παραλίες, ένα ελικόπτερο και ένα καινούριο γιωτ, το άλλο προσάραξε, γιατί ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ, άφησε καμιά εξακοσαριά πτώματα φουσκωμένα να κολλήσουν στις ξέρες, χωρίς τσιμέντα στα ποδάρια, και έμπλεξαν στις προπέλες".

Ο Παράφρων έβαλε μια μονογραφή με τη ένδειξη "με εντολή Μου" στο χαρτί. Δεν τον ενδιέφεραν αυτά.

Ο Εγωπαθής σταμάτησε να καταπίνει αμάσητα κάτι μπριζολάκια, για να πει:
"Κι εγώ θέλω να υπογράψω!", αλλά εισέπραξε ένα άγριο γκαλιούρικο βλέμμα και συνέχισε να χλαπακιάζει.

Ο Προδότης, μειλίχια, σχεδόν ψιθυρίζοντας, ξεκίνησε την παραμύθα:
" Ω, μεγάλε Αρχηγέ, έχουμε πρόβλημα.
Ο Εγωπαθής δε μπορεί να σε βοηθήσει σε αυτό κι εγώ είμαι γέρος κι ανήμπορος. Συνωστισθήκαμε πολλοί σε εκείνο το μπουλούκι. Δεν υπάρχει τρόπος Εσύ, με την απέραντη σοφία Σου, να σκεφτείς έναν τρόπο; Αν ο Εγωπαθής πάει στη μπουζού, μπορεί να αρχίσει να τα ξερνάει όλα, δεν είναι ολιγαρκής, σαν τον παπαράκη".

Ο Παράφρων εξετίμησε την προσφώνηση. 
Ο σκατόγερος, ο Προδότης, τα έλεγε ωραία, αυτό του το αναγνώριζε. 
Κέρδισε την προσοχή του. 
Του έκανε νεύμα να συνεχίσει, ρίχνοντας και μια κλεφτή ματιά  - με το καλό το μάτι - προς τη μεριά του Εγωπαθούς, ο οποίος τώρα τελείωνε κάτι ταψιά με καναπεδάκια.

"Έλεγα", συνέχισε ο Προδότης, "ότι εγώ είμαι γέρος κι ανήμπορος. Δε μπορώ να βοηθήσω, ίσως όμως μπορώ να φανώ χρήσιμος, με πιο ... παθητικό τρόπο". 

Α! το σκατόγερο, κι αυτός πισωγλέντης! Σαν τη δικιά μας την ψιψίνα του Αυγούστου!
Ο Παράφρων το διασκέδαζε. Δεν είχε κολλήματα με αυτά, αρκεί να μη στέγνωνε το σκατό στο πιπί του. 

"Με την άδειά Σου, ω Άρχων, παραιτήθηκα από τους Υπεύθυνους. Λίγο ακόμη και ο Εγωπαθής δε θα έβρισκε ούτε το σταυρό της γυναίκας του στο κουτί. Και τότε, μην τον είδατε, μην τον απαντήσατε τον Παναή! Τώρα όμως είμαι ελεύθερος να εξυπηρετήσω τις βουλές Σου από άλλο πόστο. Και, να, σκέφτηκα, μια που δεν τον χρειάζεσαι πια το γιδοβοσκό... Εξάλλου, η θέση θα χηρέψει που θα χηρέψει, ο παλουκοκάφτης ζυγώνει!"

Ο Παράφρων δεν επέτρεψε στον εαυτό του να μειδιάσει εκ νέου στο άκουσμα του παρασύνθετου με το παλούκι. 
Δεν ήταν ότι δεν το είχε σκεφτεί το σενάριο. Δεν το έβλεπε όμως ιδιαίτερα θετικά, εξάλλου την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς, το 'λεγε και η παροιμία. Ο Προδότης ήταν ο κλασσικός του είδους. Τι θα έλεγε στο Φαύλο, όταν γυρνούσε από το μακελειό; Αλλά, αφού ήταν γεγονός ότι ο γιδοβοσκός ήταν πλέον άχρηστος, ποιον θα έπρεπε να βάλει στη θέση του; Το μαλάκα τον κουστουμάτο, που όλο το έπαιζε μούγκα ιστορία; Ο Παράφρων δεν ήταν ηλίθιος. Ήξερε καλά ότι, εάν η πρόταση που του είχε γίνει να βάλει τον κουστουμάτο στη μεγάλη καρέκλα γινόταν αποδεκτή, τίποτε δεν εμπόδιζε τη Μαύρη Χήρα να του παίξει πισώπλατες βουνίσιες μπαλωθιές, με κανένα από τα μούλικά της. Όχι το γουρλομάτη το Μισάνθρωπο, εκείνος είχε εκτεθεί ανεπανόρθωτα, κι ας έκανε στη χοντροβιτσιόζα. Καν' άλλο μπασταρδάκι. 
"Ή και η ίδια", μονολόγησε ο Παράφρων.

"Δε σε κατάλαβα, ω Τρισμέγιστε", ψέλλισε το πουλημένο ανθρωπάριο. Αχ, τι τράβαγε, ο έρμος, με όλους τους κουζουλούς εκεί μέσα.

Ο Παράφρων δε μπήκε καν στον κόπο να απαντήσει. Δεν διέκοψε τον ειρμό Του, χαμένος στις σάλες της μεγαλειώδους σκέψης Του.
Άρα, δεν το έβλεπε κι αρνητικά. Το Φαύλο θα τονέ ξαμόλαγε κατά κάνα ξερονήσι μεριά, να μην τονέ βλέπει και ο κόσμος να μακελεύει, θα ήταν χαρούμενος και αποτελεσματικός, όπως τις παλιές καλές μέρες. Το Νεκροθάφτη θα έπρεπε να προσέξει λίγο, υπήρχε πρόβλημα με τις κοτσάνες που πέταγε κατά καιρούς, αλλά κι αυτός καρέκλα να του κάθεται το Βγενιώτο πάνω ήθελε. Τον Εγωπαθή θα τονέ κουλάντριζε, έστω και με φοβέρα, και ο γλόμπος και ο αδέκαστος Μπάρας (χα χα, τώρα του ήρθε αυτό το παρατσούκλι για τον Πουλημένο, να του το έλεγε!!). Ο μπούλης φαΐ ήθελε και καρέκλα σα γήπεδο ποδοσφαίρου και μακριά από τη μπουζού.
Τίποτε που δε γινόταν. 

Ο Προδότης λοιπόν, ο Προδότης τέρμα πάνω.

Έμενε να πάρει την άδεια της χοντρής.

(ΣτΥ Κάθε ομοιότητα με τυχόν υπαρκτά πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική)
* του Θάνου Αθανασιάδη
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Άνεμος Αντίστασης *



Η ανάλυση που ακολουθεί είναι αμιγώς πολιτική.
Αφορά στα πεπραγμένα των ημερών, των πολιτών, των κομμάτων.

Αφορά, τόσο στην εκτίμηση των αποτελεσμάτων των Αυτοδιοικητικών Εκλογών, όσο και στην εκτίμηση των αποτελεσμάτων των Ευρωεκλογών του 2014.

Δεν είναι πρόχειρη, έλκει όμως, κατ' αρχήν, τα συμπεράσματά της από τη στάση ενός ανθρώπου.

Και εξάγει συμπεράσματα από τη στάση του Ελληνικού Λαού απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο.

Ο Μανώλης Γλέζος είναι γνωστός στο πανελλήνιο από την αντιπαράθεσή του προς τη γερμανική επικυριαρχία, στους παλαιότερους δε περισσότερο για το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας κατά το Β' Π.Π. 

92 ετών άνθρωπος, πώς να τα καταφέρει;
Πού να βρει ικμάδα, έστω, δύναμης, να σταθεί κόντρα στο θεριό;
Ποιον στέλνει ο Ελληνικός Λαός στο Ευρωκοινοβούλιο; Τον παππού; Γιατί;
Τι σημαίνει "Γλέζος στην Ευρωβουλή";

Η συνέχεια είναι "χωριάτικη". 
Αυτό λένε οι άνθρωποι στα καφενεία.
Αυτό συζητούν οι νοικοκυρές στα παντοπωλεία.
Αυτό λέει το οικοδομικό συνεργείο στο μεσημεριάτικο διάλειμμα.
Αυτό κουβεντιάζουν οι ψαράδες μεταξύ τους, όσο δεν τσιμπάει.
Αυτό ψιθυρίζεται στα έδρανα της υπεράσπισης και της πολιτικής αγωγής στα δικαστήρια, ανάμεσα στους δικηγόρους.
Αυτό ομολογούν οι υπάλληλοι στις δημόσιες υπηρεσίες.
Αυτό σκέπτονται οι μπαρμπάδες στα κουρεία και κάνουν γκριμάτσες χαράς, δυσκολεύοντας τον άνθρωπο με το ψαλίδι στο σβέρκο τους.
Αυτό λένε οι γιατροί με τους νοσηλευτές στους ασθενείς στο επισκεπτήριο.
" 'Άντε, βρε, δεν παθαίνεις τίποτε, για δες το Γλέζο, που έχει περάσει δέκα φορές τα δικά σου!" 

Αυτό λέει ο Αλέξης ο Τσίπρας, πριν μπει να μιλήσει στη Βουλή:
"Να τα πω σαν το Γλέζο".

Με ακατάβλητο πάθος.
Με κοινωνική συναίσθηση.
Με φωνή δικαίου.
Με ιστορική αλήθεια.
Με νομικά επιχειρήματα.
Με αξιοπρεπή εντιμότητα.
Με αδήριτη ντομπροσύνη.

Ο Ελληνικός Λαός ψήφισε Γλέζο, για να πει αυτός στην Ευρωβουλή, για όλους εμάς, αυτά που ο ίδιος ο λαός φοβάται να πει.

Επειδή ο λαός δεν είναι ήρωας, φοβάται πολύ.
Κι ας πεινάει.
Κι ας μην έχει ρεύμα.
Κι ας μην έχει σχολεία.
Κι ας πεθαίνει σε διαδρόμους νοσοκομείων.
Κι ας μην έχει δουλειά.
Κι ας έχει αποδειχθεί αυτός ο λαός κατώτερος των περιστάσεων.

Αυτό βλέπει ο κύριος Πρωθυπουργός και ο Αντιπρόεδρος της εδώ Κυβερνήσεως και αρνούνται τις εκλογές. 
Οι δεύτεροι και οι τέταρτοι αρνούνται στους πρώτους.
Οι εξαφανισμένοι ΔΗΜΑΡίτες συστρέφονται και αναζητούν κονάκι και φαγάκι εκεί κοντά.
Αυτό βλέπουν οι Ευρωπαίοι και αρνούνται αυτό που λένε οι εφημερίδες τους.
Αυτό βλέπουν οι Άγγλοι και τους λένε "ευρωσκεπτικιστές".
Δεν είναι κομμουνιστές, ούτε αντεξουσιαστές με κουκούλες, οι Άγγλοι.

Την ενωμένη Ευρώπη και την κατάντια της βλέπουν και δεν επιθυμούν να κάνει κουμάντο στη χώρα τους.

Ένας άνθρωπος θα τα πει όλα αυτά, εκεί στο άντρο της κυριαρχίας των πλουσίων.

Και ιδού η κατακλείδα αυτής της πολιτικής ανάλυσης:
Οι Έλληνες δεν επιθυμούν η ενωμένη Ευρώπη να καταστεί τάφος ενός λαού.
Απαιτείτο μια γενναία φωνή να μιλήσει εξ ονόματος όλων.

Η φωνή βρέθηκε.
* Του Θάνου Αθανασιάδη


Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Στη Γη του Πύρρου *




Οι Ηπειρώτες και οι Πελοποννήσιοι.
Οι κουτοδεξιοί και οι επιτήδειοι δεξιοί.
Οι διοικούμενοι και οι διοικητές.
Οι ραγιάδες και οι προύχοντες.
Οι τελώνες και οι Φαρισαίοι.
Οι χωριάτες και οι αστοί.

Υποζύγια στο σαντζάκι του Αλή.
Συνδιοικούντες στο Βιλαέτι του Μορέα.

Ελεύθεροι από το 1913. Ελεύθεροι από το 1830.

Το νέο Ασλάνι της Ηπείρου κατόρθωσε να αναδειχθεί πρώτο από την πρώτη Κυριακή.

Ο Μεσσήνιος Άρχων επισκέπτεται το σαντζάκι.
Ένας στους δύο γραικούς στην Ήπειρο δηλώνει ικανοποιημένος - να μην πω ενθουσιασμένος - από την έως τώρα στιβαρή κι επιτυχή διακυβέρνηση.

Ο Μεσσήνιος Άρχων φροντίζει την ιδιαίτερη πατρίδα του.

Έχει την παρακαταθήκη του πολιτικού του πατρός να σκυλεύσει, όπως το έπραττε και ο εκλιπών.

Σιδηρά πυγμή, αυτό ήταν το σκεπτικό του Ευαγγέλου.

Να μη σηκώσουν κεφάλι οι χωριάτες.

Πόσο δυσκολότερο θα ήταν το έργο του Μεσσηνίου Άρχοντος, εάν η κρίση είχε ενσκήψει και στη Μεσσηνία;

Αλλά δε συνέβη.
Τίποτε κακό δε συνέβη εκεί, επειδή όλα τα κακά συνέβησαν και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν εδώ.

Εδώ είναι η γη του Πύρρου.
Του μεγάλου ηττηθέντος.

Εδώ θα αφήσουμε τα κόκαλά μας. 

Χαίρε, Μεσσήνιε, οι γκασταμπάιτερ σε χαιρετούν από τις φάμπρικες της δεύτερης πατρίδας σου, οι εξαθλιωμένοι εναπομείναντες υπήκοοί σου αναμένουν στωικά και υποτακτικά τις βουλές σου, ο πολιτικός σου πατήρ στρίβει από τον τάφο το μουστάκι, χαμογελώντας σαρδόνια.

Δεν είναι κακό να απομείνουμε τελευταίοι (;) 

* του Θάνου Αθανασιάδη, από την Αγιά Πάργας

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα *




Φορτώνουν την πολιτική ατομική τους ευθύνη στις παρατάξεις σας.

Οι προσωπικές τους επιλογές παρουσιάζονται ως επιλογές όλων σας.

Εγκλωβίζεται ο πολίτης - δημότης - ψηφοφόρος σε ανοχή, του απαγορεύεται η συμμετοχή.

Στο όνομα της συνοχής, ενώ είναι προαποφασισμένη η διάλυση.

ΠΟΛ.ΑΝ. ή Νέα Δημοκρατία;
ΠΑ.ΣΟ.Κ. ή Ελιά;
Είναι το ίδιο;

Αν η Νέα Δημοκρατία χαίρεται που υπάρχει μνημόνιο, ναι.
Αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. χαίρεται που στηρίζει τη Νέα Δημοκρατία, ναι.

Αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. χαίρεται που διέλυσε τη Νέα Δημοκρατία,
Αν η Νέα Δημοκρατία χαίρεται που διέλυσε το ΠΑ.ΣΟ.Κ.,

Χαίρονται ΚΑΙ οι ψηφοφόροι τους;

Χαίρεστε που οι προσωπικές στάσεις των ηγετών που σας επιβλήθηκαν ελέω πτώχευσης, σας οδήγησαν στην προσωπική σας πτώχευση;

Ψηφίσατε και αποδείξατε με την ψήφο σας ότι στηρίζετε και τιμάτε την ιστορία των κομμάτων σας.

Στηρίζετε και την επιλογή των παρουσών ηγεσιών σας για διάλυση, με μόνη εναλλακτική την υποταγή;

Θέλετε την σύμπλευση με τους Γερμανούς;
Σας αρέσει που υπακούετε, "επειδή υπακούει ο αρχηγός";

Αν η Νέα Δημοκρατία ηττηθεί, θα διαλυθεί ή θα αλλάξει αρχηγό;

Αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ηττηθεί, θα διαλυθεί ή θα αλλάξει αρχηγό;



Οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος επιθυμούν τη διάλυση, για να ηγηθούν των νέων σχημάτων.

Κρεμάνε την ιστορία σας.

Όμως τα στερνά τιμούν τα πρώτα.
Εσείς επιθυμείτε τη διάλυση ή την αλλαγή αρχηγού, αν χάσετε;

Αν χάσετε τώρα, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, θα διαλυθείτε ή θα αλλάξετε αρχηγό;

Πότε θα έχετε νικήσει πραγματικά;
Πότε θα έχετε χάσει;

Δεν είναι εθνικές εκλογές αυτές, για τον τόπο σας είναι.

Δεν είναι εθνικές εκλογές αυτές, είναι φωνή στην Ευρώπη.

Πώς θέλετε να μιλάτε στην Ευρώπη;
Σκυφτοί ή ευθυτενείς;

Πρωθυπουργό ή Εθνάρχη;
Αντιπρόεδρο ή μάγκα στα σαλόνια;

Θα επιτρέψετε με την επιλογή σας να αμαυρωθεί η ιστορία σας, να καταρρεύσει το παρόν σας και να καταστραφεί το μέλλον των παιδιών σας;

Λίγο πριν το τέλος, έχετε τη δύναμη να αλλάξετε το ρου της Ιστορίας, σώζοντας την παράταξη και την πατρίδα σας.

Και να 'στε σίγουροι ότι η φωνή σας θα ακουστεί.

(Αφιερωμένο στις Δημοτικές Εκλογές του Δήμου Πρέβεζας το Μάιο του '14).


* των Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα

  

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Αόρατοι *


Δε μας βλέπει κανείς.
Δε μας ακούει κανείς.

Φωνάζουμε, αλλά ο άνεμος παρασέρνει τις λέξεις.
Οιμωγούμε, αλλά ο λαός γύρω μας ουρλιάζει σιωπηλότερα.

Θα πιαστούμε στα χέρια, στο τέλος.
Θα εκραγούμε και θα ορμήσουμε.

Αλλά θα είμαστε άυλοι, κανείς δε θα ματώσει.
Θα είμαστε ανύπαρκτοι, κανείς δε θα μας βρει στο διάβα του.

Υπήρξαμε Έλληνες.
Περήφανοι μόνο στα λόγια.

Βολευτήκαμε κάτω από ετικέτες.
"Καλά, εσύ πέθανες νωρίς".

Και τώρα παρίσταται χρεία.
Και πάντα θα παρίσταται χρεία.

Αλλά δε θα είμαστε εδώ, για να κάνουμε το καθήκον μας.
Είμαστε, βλέπετε (;), αόρατοι.

* του Θάνου Αθανασιάδη
(τίτλος και ακροτελεύτιο 
χάρη στον Κωνσταντίνο Νάκκα)

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Επί τάπητος *




Ο κύριος Ευάγγελος Βενιζέλος είναι πολιτικός και συνταγματολόγος.

Οι κύριοι Κατρούγκαλος, Χρυσόγονος και Νικολόπουλος είναι πολιτικοί και συνταγματολόγοι.

Όλοι έχουν διατυπώσει την ίδια θέση, όσον αφορά στο αν μπορεί ή δε μπορεί να τεθεί ένα κόμμα εκτός νόμου, με βάση το ισχύον Σύνταγμα.

Η απάντηση είναι – θεωρητικά – απλή:
Κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό.

Ο κύριος Βενιζέλος το γνωρίζει καλά αυτό.

Ανήκει στους βασικούς συντελεστές των δύο τελευταίων συνταγματικών αναθεωρήσεων.

Αυτός επιμένει, με γραπτά και διαλέξεις, σε αυτήν τη θέση.
Μέχρι την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής.

Τότε συνειδητοποιεί τη γκάφα του, όχι τη μόνη.

Κι ενώ γνωρίζει το Σύνταγμα και τους Νόμους, συμπεριφέρεται σαν τυπικός οπορτουνιστής, επειδή δεν τον συμφέρει ούτε το Σύνταγμα που «έφτιαξε».

Επειδή θέλει να στηλιτεύσει δήθεν τον κύριο Νικολόπουλο και τη δήθεν φιλοχρυσαυγίτικη στάση του.

Προστατεύοντας τους κυρίους Χρυσόγονο και Κατρούγκαλο, ελπίζοντας ότι κάποιος θα «τσιμπήσει». Φαιδρόν.

Το Σύνταγμα είναι ουδέτερο, κύριε συγκυβερνήτα του ολέθρου της χώρας.
Αν ήσαστε φοιτητής του κυρίου Νικολόπουλου, το πενταράκι δεν το πιάνατε.
Οι άλλοι δυο θα σας πέρναγαν, λέτε;

Το να τον αποκαλέσετε συνταγματολόγο της ΧΑ ακούγεται γελοίο – και ήταν, αφ’ ης στιγμής το Σύνταγμα προστατεύει όλους τους πολίτες, ενώ ο κύριος Βενιζέλος αποπειράται να το καταρρίψει καθημερινά, στα εργασιακά, στα κοινωνικά, στα ατομικά δικαιώματα, και πλέον στο επίπεδο της δικής του πολιτικής ανεπάρκειας.

Για την καρέκλα του Αντιπροέδρου του ενός εκατομμυρίου για γραφείο.
Για όσο την έχετε την καρέκλα αυτή.
Πριν έρθει η ώρα, που η ίδια η καρέκλα σας ανατρέψει.
Σε πολύ λίγο, δηλαδή.

Είναι ο κύριος Βενιζέλος αυτός που συναπουσίασε μετά του κυρίου Πρωθυπουργού από τη Χώρα την ημέρα της σύλληψης των μελών της Χρυσής Αυγής  [Ένα απόγευμα στη Νέα Υόρκη]

Ναι, ο κύριος Βενιζέλος παρά το Σύνταγμα πράττει, εν γένει.

Πίσω από το Σύνταγμα κρύβεται, ώστε να μη λογοδοτήσει για τις πράξεις και τα έργα του.

Το Σύνταγμα που αλλοιώσε δις, απομειώνοντας το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, τον βοηθάει τώρα να μην έχει την τύχη άλλων, ομοίων του.

Το Σύνταγμα σήμερα βοηθάει τον κύριο Βενιζέλο και τη Χρυσή Αυγή να παραμένει, κατά νόμον, αλώβητοι.

Αλλά ο κύριος Βενιζέλος επιθυμεί να μείνει μόνος αλώβητος. Όχι οι άλλοι.

Αλλά ο Άρειος Πάγος απείχε από το να εκδώσει πολιτική απόφαση. 
Δικαστές είναι οι άνθρωποι, το νόμο εφαρμόζουν, όχι την εκλογική προσδοκία του κυρίου Βενιζέλου. 

Να τους πούμε χρυσαυγίτες κι αυτούς;

Πείτε μας, αλήθεια, κύριε Αντιπρόεδρε.

Επειδή είναι άλλο πράγμα να ζητάς να σε απαλλάξουν από τους πολιτικούς σου αντιπάλους και άλλο να τηρείς όσα μέχρις πρότινος δίδασκες.

Αυτό το «πρότινος» όμως φαντάζει τόσο μακρινό πλέον.

* των Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα



Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Χωρίς ήχο *


Πλησιάζει η ώρα.
Οι κερασιές έρχονται κοντά μεταξύ τους.
Ένας Μάιος βαρύς, ένα φεγγάρι άχρωμο ακόμη.

Οι Editors θυμίζουν γιατί είναι σημαντικό να παραμείνουμε άνθρωποι..


We can never go home
We no longer have one
I'll help you carry the load
I'll carry you in my arms
The kiss of the snow
The crescent moon above us
Our blood is cold
And we're alone
But I'm alone with you

Help me to carry the fire
We will keep it alight together
Help me to carry the fire
It will light our way forever

If I say shut your eyes
If I say look away
Bury your face in my shoulder
Think of a birthday
The things you put in your head
They will stay here forever
Our blood is cold
And we're alone, love
But I'm alone with you

Help me to carry the fire
We will keep it alight together
Help me to carry the fire
It will light our way forever

Help me to carry the fire
We will keep it alight together
Now help me to carry the fire
It will light up our way forever

If I say shut your eyes
If I say shut your eyes
Bury me in suprise
Where I say shut your eyes

Help me to carry the fire
We will keep it alight together
Help me carry the fire
It will light our way forever


Κι εμείς εδώ, να παλεύουμε για τα δικά μας.
Για μια εικοσαετία, για τόσο λίγο χρόνο δυνατότητας να παράγουμε, να εξελίξουμε, να αφήσουμε το στίγμα μας πίσω μας, για την υστεροφημία.

Για ένα όμορφο κιβούρι και μια καλή ζωή.

Αλλά δε γίνονται και τα δυο, φαίνεται.

Το κιβούρι θα έχει μέσα μια πολτοποιημένη μάζα, προϊόν βιαιοπραγίας επί του ζώντος, ή 
ένα κουστουμάτο άψυχο κουφάρι, απόδειξη τρανή ότι δεν προσπάθησε να σταθεί φράγμα, όταν έπρεπε.

Το οκτώ και το άπειρο, οριζόντια και κάθετη απεικόνιση της επιλογής, όταν έπρεπε.

Η λήθη και η πάλη, υπόγεια και υπέργεια απεικόνιση της επιλογής, όταν έπρεπε.

Και οι Σειρήνες να αναζητούν το πρώτο, πάντα το πρώτο.

Και τα μεσογειακά τοπία να έλκουν το ανθρώπινο είδος, ωσάν έντομο που βλέπει φως.

Και να 'ναι το φως απατηλό.
Και να 'ναι οι άνθρωποι και ο θάνατος που μαζί τους πάντα κουβαλούν, εκεί.

Αλλά πάντα να πρέπει να υπάρχει κάτι.

Για να ξεχνιέσαι.
Για να ξεχαστείς.
Για να ξεχάσεις.
* του Θάνου Αθανασιάδη
Διαβάστε Περισσότερα »