Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Δε σε πιάνω πουθενά!! *


Κάτσε, ρε φίλε!

Μου λες ότι δε γουστάρεις κόμματα.
Μου λες ότι όλοι τα παίρνουν.
Μου λες ότι όλοι είναι ίδιοι.

Εντάξει, να το πιάσουμε από όπου θες.

Άντε, ούτε κι εγώ γουστάρω. 
Αλλά για να αλλάξει αυτό το σύστημα με τα κόμματα, πρέπει να βγει ένα κόμμα που, με το που θα ανέβει στην εξουσία, θα αλλάξει αυτό το σύστημα και μετά να παραδώσει τη χώρα στους πολίτες της.
Πόση ώρα δίνεις, πριν μπουκάρει μέσα και σε ματοκυλίσει ο μισός ντουνιάς;  
Εγκυκλοπαιδικά ρωτάω.

Άντε, όλοι τα παίρνουν.
Κι εσύ θα τα παίρνεις; Κι οι φίλοι σου;
Άμα είναι να μην ψάχνουμε τζάμπα.
Αλλά, αν υπάρχει περίπτωση κάποιος να  μ η ν τα παίρνει, να είναι ξηγημένος, όπως εσύ κι οι φίλοι σου, δεν αξίζει τον κόπο να τον ψάξουμε;

Άντε, όλοι είναι ίδιοι.
Κι εσύ είσαι ίδιος; Και οι φίλοι σου;
Ή θα μου πετάξεις τώρα την ατάκα αποφυγής;
"Εγώ δεν ασχολούμαι με αυτά, είναι βλακείες!"
Τι είναι "βλακείες", η ζωή σου;
Ο αφέντης σου;
Αυτός που θα κανονίζει αν θα αναπνέεις αφορολόγητα την υπόλοιπη ζωή σου;

Σαν λίγο στραβά δε μας τα λες;

Είπαμε, έχεις τη δουλίτσα σου να κοιτάξεις.
Μα πλέον δεν έχεις δουλειά!
Λες να χάσεις χρόνο ανεργίας;

Είπαμε, δεν είναι για σένα αυτά, είναι για τους γραμματιζούμενους.
Βάζεις, δηλαδή, τον Άδωνι, το Σίμο και τους υπόλοιπους κολοσσούς της γνώσης πάνω από σένα, ναι;

Είπαμε, δεν έχεις λεφτά να ρίξεις, για να εκλεγείς.
Γιατί, τώρα σε κόφτει να εκλεγείς, μη και χάσει το τεφαρίκι η δημόσια ζωή του τόπου;
Εσύ δεν είπες ότι δεν είναι για σένα αυτά;
Γιατί, αν ήταν να εκλεγείς, θα έριχνες λεφτά, και θα περίμενες να τα πάρεις πίσω και με τόκο από τα κορόιδα που θα σε εξέλεγαν;

Είπαμε, μας τα λες στραβά - και το "λίγο" το παίρνω πίσω.

Μου φαίνεται ότι λουφάρεις.
Μου φαίνεται ότι περιμένεις στωικά το τέλος, αλλά είσαι και γκρινιάρης.
Μου φαίνεται ότι είναι καιρός να το πάρεις πάνω σου.
Μου φαίνεται ότι είναι καιρός να πάρεις τα πάνω σου.

Άκου: όλα τα φράγκα που λέμε ότι χάθηκαν από την αγορά, είναι χωμένα στους λογαριασμούς των νταβατζήδων σου, στις Ελβετίες και στα Κέυμαν.
Βάλε σκοπό σου να τα πάρεις πίσω.
Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει να έχεις εσύ κι οι φίλοι σου την εξουσία.
Για να πάρεις την εξουσία, πρέπει να κινηθείς αποφασιστικά κι έξυπνα.
Για χαζό δε σε έχω, για καταπτοημένο σε έχω όμως.

Κοίτα: τούτοι έχουν ένα μειονέκτημα.
Το παίζουν δημοκράτες, ενώ είναι φασισταριά.
Σιγά μη θέλουν να εξαρτήσουν την εξουσία τους από την ψήφο σου.
Αλλά πρέπει να τους καταψηφίσεις, για να τους ρίξεις.
Πρέπει να πας μπροστά στην κάλπη.
Πρέπει να πείσεις τους πάντες να πάνε.

Κι αυτοί;
Αυτοί καλύτερα να σε πέταγαν σε λάκκο με λιοντάρια, παρά να σε άφηναν να τους καταψηφίσεις, αλλά είναι πολύ της μοδός η Δημοκρατία στην Ενωμένη Ευρώπη τελευταία (βλέπε Ουκρανία).

Φίλε, σου λέω, προλαβαίνουμε να τους πάρουμε στη στροφή.

Αν είναι όμως να το κάνουμε, θέλει ψυχή κι όχι γκρίνια.

Αν είναι να πάμε κόντρα στο ρεύμα, θέλει μαστοριά κι όχι τεμπελιές και βλακείες.

Αν είναι να μας πάρουν αυτοί τα κεφάλια, δεν είναι καλύτερα να είναι τα δικά τους στο πιάτο;

Όλοι μαζί.
Τι λες;

Σ' έπιασα;

* του Θάνου Αθανασιάδη

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

Κάιν & Άβελ *


Παράδοξο: Το Δημόσιο Χρέος της Χώρας ανέρχεται αισίως στα 321,9 δις ευρώ (Δελτίο Δημοσίου Χρέους Σεπτέμβριος 2013) και συνεχώς αυξάνεται:
- παρά τις συνεχείς δανειακές συμβάσεις ρύθμισής του,
- παρά το ιστορικό PSI, την ουσιαστική κλοπή των αποθεματικών των ταμείων,
- παρά τη συνεχή δέσμευση των δημοσίων εσόδων στον ειδικό λογαριασμό της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδας για την μείωση του Δημοσίου Χρέους
- παρά την επιβολή της εισφοράς αλληλεγγύης υπέρ των ανέργων που παρακρατείται από το μισθό των εργαζομένων κάθε μήνα, αλλά δεν αποδίδεται σε αυτούς.
Ενώ η απορία «γιατί δεν εξεγείρεται ο λαός» φαντάζει τουλάχιστον αφελής, όταν καθένας από εμάς γυρίζει στο σπίτι του και λέει στον εαυτό του «βγάλαμε κι άλλη μέρα».
Ενώ οι κυβερνητικοί εταίροι αλληλοεκβιάζονται και παράλληλα βάζουν στην τσέπη τους όσα οι γερμανοί τους αφήνουν να σουφρώσουν για το σπιτάκι τους.
Ενώ οι γερμανοί έχουν τρύπιες τράπεζες, οι οποίες δεν έχουν ευρώ μέσα στα θησαυροφυλάκιά τους.
Ενώ το δικό μας Δημόσιο Χρέος ανέρχεται στα 171,8 % του ΑΕΠ, όλο και πληθαίνουν οι φωνές της Ευρώπης για την αδιέξοδη πολιτική που εφαρμόζεται στην περίπτωση της Ελλάδας και για την ασφυξία που αυτή δημιουργεί στην Εθνική Οικονομία, στερώντας της ρευστότητα απαραίτητη για την επάνοδό της σε θετική τροχιά ανάπτυξης.

Δε μιλούν προς όφελός μας, δε μιλούν για λογαριασμό μας. Έχουν αντιληφθεί ότι κάτι άλλο συμβαίνει και προσπαθούν να αναλύσουν το φαινόμενο «ψωροκώσταινα», για να σώσουν τους εαυτούς τους.

Εδώ πάλι, η δικομματική κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με την πολύτιμη στήριξη της «υπεύθυνης» Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜ.ΑΡ.), πιστή στις δεσμεύσεις της προς τους αλληλέγγυους εξωχώριους δανειστές, υπηρετώντας στο ακέραιο τα γερμανικά συμφέροντα κατακερματισμού της ελληνικής επικράτειας σε αυτόνομες περιφέρειες στα πλαίσια μιας ομόσπονδης γερμανικής Ευρώπης, συνεχίζει απαρέγκλιτα την ίδια αντικοινωνική – αντιαναπτυξιακή πολιτική παρά τις σαφείς πλέον αποδείξεις ότι η εφαρμοζόμενη «συνταγή» δεν αποτελεί την λύση του ελληνικού προβλήματος αλλά την αιτία του.

Είναι δυνατόν ένα φαινόμενο που αφορά περισσότερους των εννιά εκατομμυρίων ραγιάδων, να αφήνεται στη διαχείριση του κοντόφθαλμου;

Αλλά και εύλογα προκύπτει το ερώτημα: Γιατί;
Έχουμε υποστηρίξει σε προηγούμενο άρθρο ότι στόχος της Γερμανίας και της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου είναι η έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ και η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος παράλληλα του ευρώ ώστε να ολοκληρωθεί η πλήρης εξάρτηση της Χώρας από του Γερμανία, για να εδραιωθεί η γερμανική κυριαρχία στην Ελλάδα και η πλήρης και δια παντός μετατροπή της σε γερμανικό προτεκτοράτο.
Με δεδομένο, όμως, ότι καμία ευρωπαϊκή συνθήκη δεν μπορεί να υποχρεώσει χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), την Ελλάδα εν προκειμένω, να αποχωρήσει από την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), έπρεπε να υιοθετηθεί από τους επικυρίαρχους και να εφαρμοστεί από τις εθελόδουλες μειδοτικές κυβερνήσεις Παπανδρέου -Παπαδήμου - Σαμαρά - Κουβέλη - Βενιζέλου, μια «ρηξικέλευθη» στρατηγική ώστε να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους και να πετύχουν τον στόχο της αποχώρησης της Ελλάδας από το κοινό μας νόμισμα.

Το κλειδί για την κατανόηση της γερμανικής στόχευσης στην εξυπηρέτηση αυτού του σκοπού είναι η έννοια της ρευστότητας.
Το μέσο είναι το ελληνικό δεδικασμένο, το οποίο έχει ήδη παραχθεί εν μέρει μέσω της Κύπρου.
Το όπλο είναι η συγκέντρωση κι εξαφάνιση του αποθεματικού σε χρυσό.
Τούτο όμως είναι παγκόσμιο φαινόμενο και κανείς δε μιλάει γι’ αυτό, επειδή κανείς δε θέλει να εκτελεστεί στην πλατεία.
Ο χρυσός φέρνει εν προκειμένω πιο κοντά τους κοντόφθαλμους ηγέτες των ψωροκώσταινων παγκοσμίως, επειδή τους επιφυλάσσεται κοινή τύχη, εν περιπτώσει αποκαλύψεως της πραγματικότητας.

Στα δικά μας και πάλι - και στο ειδικό φαινόμενο:
Πώς συνδέεται η ρευστότητα με τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, τον Ειδικό Λογαριασμό στην Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας και τις Γερμανικές Επανορθώσεις;
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, τα χρόνια της ντροπής όπως τα αποκαλούμε, το ελληνικό κράτος εισπράττει σε προσδιορισμένες από τις δανειακές συμβάσεις ημερομηνίες τις περίφημες «δόσεις», χωρίς τις οποίες θα χρεοκοπούσαμε ως Χώρα. Παρά το ότι οι «δόσεις» δεν εκταμιεύθηκαν ποτέ μέχρι σήμερα στην ώρα τους, η περίφημη ελληνική χρεοκοπία δεν χτύπησε την πόρτα της Ελλάδας, διαψεύδοντας τους κινδυνολόγους. Το ενδιαφέρον, όμως, με τις «δόσεις» δεν έγκειται στο πότε αυτές εκταμιεύθηκαν –ελάχιστες έχουν απομείνει να εκταμιευθούν ακόμη-, αλλά στο ότι ποτέ δεν διοχετεύθηκαν στην πραγματική οικονομία.
Οι δόσεις αυτές δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μια απλή εγγραφή στο δημόσιο λογιστικό.
Δίνονται, δηλαδή, χρήματα ως αριθμός σε ένα τερματικό ενός υπολογιστή που το επόμενο δευτερόλεπτο επιστρέφονται από την ελληνική κυβέρνηση ως αποπληρωμή κάποιου χρέους –χρέος για το οποίο γνωρίζει περισσότερα κάποιος 80 χρόνων και βάλε παρά οι σύγχρονοί μας.
Πραγματικό, «ζεστό» χρήμα για να κινηθεί η οικονομία, οι «δόσεις» δεν εξασφάλισαν ούτε θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν αφού στόχος των δανειστών δεν ήταν η αντιμετώπιση της στασιμότητας στην αγορά αλλά ο περιορισμός, ο στραγγαλισμός της ρευστότητας.
Κατά την ίδια χρονική περίοδο, το ελληνικό κράτος έχει αναλάβει να εξυπηρετεί τα δάνεια που έχει λάβει, τα οποία και αποπληρώνει σε ομόλογα που λήγουν σε συγκεκριμένες ημερομηνίες. Κίνδυνος χρεοκοπίας της Χώρας υπάρχει στην περίπτωση που ένα τέτοιο ομόλογο λήξει και το ελληνικό κράτος δεν είναι σε θέση να το αποπληρώσει ή επιλέξει να μην το αποπληρώσει.
Ο κίνδυνος αυτός παραμένει θεωρητικός καθ’ όλο το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μέχρι τη λήξη τού ομολόγου και γίνεται πραγματικός μόνο κατά την λήξη του, αν φυσικά δεν εξοφληθεί. Ως εκ τούτου η Χώρα δεν μπορεί να χρεοκοπήσει παρά μόνο όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου και λήξει ένα ομόλογο χωρίς να το εξοφλήσει. Συνεπώς, όπως συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις δανεισμού, η ύπαρξη ομολόγων για την αποπληρωμή του χρέους από μόνη της δεν αποτελεί εμπόδιο οικονομικής ανάκαμψης καθώς δεν αποτελούν εμπόδιο στην ρευστότητα της οικονομίας, η οποία τροφοδοτείται από τα δημόσια έσοδα, τις επενδύσεις και τα δάνεια (στην περίπτωσή μας βλέπε: «δόσεις»).
Τα τέσσερα τελευταία χρόνια των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων λειτουργεί στην κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας Ειδικός Λογαριασμός (Ειδικός Λογαριασμός 1 & 2) για την αποπληρωμή του Δημοσίου Χρέους, τον οποίο δεν ελέγχει η Ελληνική Κυβέρνηση αλλά οι δανειστές.
Στον λογαριασμό αυτόν δεσμεύονται υπέρ των δανειστών τα αυξημένα λόγω φόρων, χαρατσιών και κατασχέσεων έσοδα του Ελληνικού Κράτους. Τα έσοδα αυτά η Ελληνική Κυβέρνηση όφειλε να τα διαχειρίζεται υπέρ της ενίσχυσης της Εθνικής Οικονομίας αφού θα εξασφάλιζαν την απαραίτητη ρευστότητα στην αγορά, ρευστότητα που θα καταπολεμούσε την ανεργία ενισχύοντας την απασχόληση, θα τόνωνε τις επενδύσεις, θα ενίσχυε την επιχειρηματική δράση και την κατανάλωση.
Τα έσοδα αυτά ήταν και είναι ικανά να τροφοδοτήσουν τις μηχανές της οικονομίας ώστε να επιτευχθεί η περιβόητη ανάπτυξη. Αντί για αυτό, όμως, δεσμεύονται υπέρ των δανειστών χωρίς μάλιστα να μειώνουν το ποσό του εκάστοτε ομολόγου χρέους που καλούμαστε να αποπληρώσουμε, στερώντας την Ελληνική Οικονομία από ζωτικής σημασίας ρευστότητα.
Γίνεται φανερό ότι με την πολιτική που ακολουθείται από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου κατ’ εντολή της Γερμανίας, στραγγαλίζεται η ρευστότητα. Αυτός είναι όμως και ο απώτερος στόχος της γερμανικής πολιτικής αφού χωρίς ρευστότητα στην αγορά καμία πιθανότητα ανάπτυξης δεν μπορεί να υπάρξει εντός του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, εντός ευρώ. Φαντάζει έτσι ως μονόδρομος, ως η μόνη λύση, η εθελούσια (που μόνο εθελούσια δεν είναι)  έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος για την εκκίνηση της οικονομίας της και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς της. Αυτή τη λύση έχουν επιλέξει οι Γερμανοί, αυτή την λύση υπηρετούν οι ασκούμενες πολιτικές.   
Δεν θα αργήσει να έρθει η μέρα που η Κυβέρνηση θα επιλέξει να ανοίξει τη συζήτηση για την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος ως μέσο εξόδου από την κρίση ταυτόχρονα με την αποδοχή του ευρώ ως παράλληλο νόμισμα, όντας μέλη της μεγάλης Ευρωπαϊκής οικογένειας.
Μετά από όλα αυτά, θα αναρωτιέστε τι σχέση μπορεί να έχει με τα προηγούμενα η αναφορά μας στο κατοχικό δάνειο. Ας δούμε λοιπόν.
Στις αρχές Δεκεμβρίου 2013, από το βήμα του Εθνικού Κοινοβουλίου, στην συζήτηση για την επικύρωση του Κρατικού Προϋπολογισμού, ο Πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως κος Αλέξης Τσίπρας, δήλωσε ότι η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα εγγράψει στον επόμενο Κρατικό Προϋπολογισμό το γερμανικό κατοχικό δάνειο.
Η δήλωσή του αυτή μαρτυρά την σημασία που δίνει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων καθώς και τον ζωτικό τους ρόλο στην ανάκαμψη της Ελληνικής οικονομίας. Ποια είναι, όμως, η πραγματική σημασία της δήλωσής του αφού ακόμη και η εγγραφή τους στον κρατικό προϋπολογισμό, δεν σημαίνει αυτόματη είσπραξή τους; 
Η εγγραφή τους είναι το πρώτο βήμα για την είσπραξή τους. Το βήμα που στη συνέχεια απαιτείται είναι η τιτλοποίηση τους, η έκδοση ομολόγου με το ποσό που αντιστοιχεί στο ύψος των κατοχικών επανορθώσεων. Με τον τρόπο αυτό και σε συνδυασμό με την κατάργηση του Ειδικού Λογαριασμού στην Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, η Ελλάδα ως κυρίαρχο κράτος θα εξασφαλίσει την απαραίτητη ρευστότητα για να εκκινήσει την οικονομία της αντιμετωπίζοντας τον στραγγαλισμό που υφίσταται.
Στο ενδεχόμενο αυτό αποτελεί άξια απορίας η στάση που θα τηρήσουν οι «αγορές» αφού με την προτεινόμενη τακτική δεν θα κινδυνεύσουν τα ομόλογα χρέους που θα κληθεί να αποπληρώσει η Χώρα στις προκαθορισμένες ημερομηνίες. Είναι μάλλον πιθανό να αναπτερωθούν οι ελπίδες των επενδυτών για είσπραξη των δανείων τους, από τη στιγμή που η τιτλοποίηση του κατοχικού δανείου θα τονώσει την οικονομία και θα οδηγήσει στην ανάπτυξη.
Παράλληλα θα κερδηθεί ο χρόνος που απαιτείται για τη διενέργεια διεθνούς λογιστικού ελέγχου για το πραγματικό ύψος του Ελληνικού Χρέους χωρίς να κινδυνεύει με κατάρρευση η Εθνική Οικονομία αφού θα είναι σε θέση να λειτουργεί χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις, χωρίς αλληλέγγυους εκβιασμούς.
Στην ιστορική αυτή συγκυρία, προβάλλει επιτακτική η ανάγκη τα κόμματα της αντιπολίτευσης που ασκούν κριτική στις ασκούμενες πολιτικές που πηγάζουν από τις νομικά έωλες δανειακές συμβάσεις και εργάζονται στην κατεύθυνση της ανατροπής τους και όχι σε αυτήν της αλλαγής των όρων εφαρμογής τους, να δημιουργήσουν κοινό μέτωπο αντίστασης και αγώνα για την αλλαγή σελίδας.
Μόνο έτσι θα έχουν τον Λαό στο πλάι τους για να ανταποκριθούν στον ιστορικό ρόλο που θα τους ανατεθεί.

Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ.



Μελών του ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Βαρομετρικό χαμηλό *




Και σεισμοί και λιμός και επικείμενος καταποντισμός.

Και εβδομηντάρηδες που αναλύουν δήθεν το μέλλον και προτείνουν την επιστροφή μας στο 1960. 

Γκαβαλίνες, χωματόδρομοι, ραστώνη, τσίπουρα, κουτσαβάκια, όλα μέσα.

Ααααχ! τι εποχές, ε;
Επειδή ήμαστε νέοι, ε;

Και τώρα που δεν είμαστε, να δείξουμε τι εστί βερύκοκο στα νεούδια.

Ε; 

Αυτή τη στιγμή στο πολιτικό σκηνικό βλέπουμε πενηνταπεντάρηδες έως και εβδομηνταπεντάρηδες ως υποψήφιους διαχειριστές της εξουσίας.

Παραβλέπουμε την ύπαρξη των δύο χαμένων γενεών: των εικοσάρηδων και των τριαντάρηδων.

Αυτοί δεν ομιλούν, δεν ενδιαφέρονται, δεν αντιδρούν.

Αντιμνημονιακή πολιτική όμως και ηττημένα γερόντια δε γίνεται.

Είναι απλός ο λόγος: Δεν εμπνέει ο ηττημένος.
Δεν ξεσηκώνει.

Ίσως ίσως και να μέμφεται και να ψέγει τους νεότερους:

Εκεί που απέτυχε ο ίδιος, θα πετύχουν οι άλλοι;

Η απάντηση είναι θετική.

Για να γίνει πράξη όμως, δύο τινά θα πρέπει να συμβούν, είτε εις αλληλουχίαν είτε διαζευκτικά:

Είτε το γερόντιο θα επιδείξει σωφροσύνη αντίστοιχη προς τα χρόνια του και θα αποσυρθεί, είτε θα εκδιωχθεί, συμπαρασύροντας τους θιασώτες του.

Μέθυσοι, κολλημένοι στα περασμένα υποτιθέμενα μεγαλεία, συντριπτικώς ηττηθέντες και άλλα φρικιά, δεν έχουν λόγο, δεν έχουν ρόλο.

Ευχαριστούμε για το τίποτα.

Κάποιοι θα θυμούνται από την Ιστορία του Λυκείου το Μέττερνιχ. Δεν ψόφαγε με τίποτε εκείνος ο τύπος. 
"... είναι γεγονός πως είχε αναπτύξει ένα πολιτικοκοινωνικό πρότυπο που υποστήριζε αναμφίβολα με πάθος, από το οποίο όμως εξέλειπε και η στοιχειώδης διορατικότητα επί των συγχρόνων συνθηκών της εποχής του. Ονειρευόταν να ιδρύσει κατά κάποιο τρόπο μια ομοσπονδία Αυτοκρατόρων και Βασιλέων, οι οποίοι κατά τις αντιλήψεις του ήταν οι φορείς της θείας επιταγής προς ρύθμιση των τυχών των διαφόρων λαών της Ευρώπης, αλλά και του κόσμου ευρύτερα..."


Δείξε μου τη νέα σου γενιά, να σου πω ποιος είσαι, κατά παράφρασιν του γνωμικού. Δείξε μου και τους φίλους σου, οσονούπω, να πιούμε καμιά μπύρα και να συρθούμε στα πλακάκια.


Αλλά μη μου λες ότι πρέπει να σε ακολουθήσω, άσπονδε φίλε μου, περίπτωση να με πάρεις στο λαιμό σου με συνομοσπονδίες αγέλης αποτελούμενης από ζέβρες στη σαβάνα, ανάμεσα στα λιοντάρι και τις ύαινες, δεν υπάρχει.

Ο νέος ηλίθιος, άμα το γήρας, δε μετατρέπεται σε σοφό, σε γεροηλίθιο μετατρέπεται.
Αυτό έλεγε ο πατέρας μου, ο οποίος έλεγε και κάτι άλλο: 
Ουδείς μωρότερος των ιατρών, εάν δεν υπήρχαν οι δάσκαλοι.
* του Θάνου Αθανασιάδη


Διαβάστε Περισσότερα »