Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Σεισάχθεια, Δημοκρατική λύση


Αγαπητέ μας συμπολίτη,

Σήμερα συμπληρώνονται έξι μήνες από την ημέρα που οι σκέψεις όλων, όσοι υπογράφουμε αυτήν την ανοιχτή επιστολή προς εσένα, έγιναν πράξη, γεννώντας τον Άνεμο Αντίστασης.

Ο Άνεμος δεν είναι παιδί της καλοπέρασης, ούτε της ευδαιμονίας.

Την κρίση έχει για μάνα, τον επαπειλούμενο όλεθρο για πατέρα.

Πέντε χρόνια πριν, ίσως δεν είχαμε λόγο ύπαρξης. Θα χαρακτηριζόμαστε τουλάχιστον γραφικοί. 

Κι ακόμη σφάλλουμε υπερβάλλοντας κάποιες φορές, αλλά έχουμε καλές προθέσεις.

Για το λόγο αυτό φαίνεται ότι μας προτίμησες: για τις καλές μας προθέσεις.


Είναι γεγονός ότι καμία από τις ειδήσεις που έτυχαν αναπαραγωγής από το ιστολόγιό μας, δεν κατερρίφθη ως ψευδής.


Είναι γεγονός ότι οι απόψεις όλων μας συγκλίνουν προς μία κατεύθυνση: 

την εξεύρεση λύσης στο γενικότερο πρόβλημα της Χώρας.

Όλοι «καταγόμαστε» από διαφορετικούς χώρους. Στην παρούσα κατάσταση, οι περισσότεροι από εμάς,  έχουμε επιλέξει να ταχθούμε στο πλευρό του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και στους κόλπους αυτού. Αλλά δεν είναι μια κίνηση που κάναμε ελαφρά τη καρδία. Απεναντίας, χρειάστηκε χρόνος, χρειάστηκε απόφαση.


Βλέπεις, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι παιδί της κρίσης κι αυτό.


Έννοιες όπως «αλληλεγγύη», «κοινωνικό ιατρείο», ήρθαν σαν αντίδοτο στις λέξεις «γενόσημα», «κινητικότητα».


Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και κάθε κομματικό μόρφωμα, δεν είναι η λύση. Είναι όμως το μόνο μέσο που διαθέτει ο Λαός, για να εκφραστεί, με τρόπο που να εξυπηρετεί τα συμφέροντά του.


Το λέμε αυτό, με σεβασμό στις άλλες αντιμνημονιακές λύσεις, οι οποίες έχουν επίσης προταθεί από κόμματα, όπως οι ΑΝ.ΕΛ.

Δεν είμαστε αντίπαλοι, όσοι εργαζόμαστε για την ανατροπή του καθεστώτος αυτού της υποταγής.


Θεωρώντας ότι οι εξαιρετικά ιδιαίτερες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες επιβάλλουν τις ευρύτερες δυνατές συνεργασίες, δεν έχουμε παραβλέψει και την ιδέα μίας διαπαραταξιακής συμμαχίας που θα διακρίνεται για τις κοινές της θέσεις, προσπερνώντας τις όποιες σημαντικές διαφορές της. Αυτό ίσως επιτάσσει η κρισιμότητα της κατάστασης, είναι όμως και το πλαίσιο της λύσης.


Σ’αυτό συνηγορεί, όχι μόνο η συγκλίνουσα τεκμηριωμένη ιδεολογική βάση για την υπέρβαση των επαίσχυντων Μνημονίων και των εντεταλμένων κατοχικών κυβερνήσεων, αλλά και η συμπόρευση σε μία σειρά από δουλεμένες προγραμματικές θέσεις πρωταρχικής σημασίας.


Ο Άνεμος προκρίνει μία λύση ως πρώτη, μεταξύ άλλων, εξίσου σπουδαίων: Η λύση αυτή, για το λαό μας, είναι μια λέξη παλιά, η οποία χρησιμοποιήθηκε στην εποχή μας για σκοπούς άνομους. Θεωρούμε ότι είναι καιρός να χρησιμοποιηθεί για το σωστό.


Η λέξη είναι: Σεισάχθεια.

Αν αναζητήσει κάποιος την προτεινόμενη λύση ανάμεσα στους διαφόρους πολιτικά σοφούς, θα βρει διάφορες προτάσεις διεξόδου από την Κρίση. Όλες εξαρτώμενες από το ιδεολογικό μόρφωμα που καθείς πρεσβεύει.


Ο νεοφιλελεύθερος, για παράδειγμα, θεωρεί ότι η φυσική επιλογή, η επικράτηση του ισχυρότερου πάνω στον πιο αδύναμο, είναι η λύση.


Ο κομμουνιστής θεωρεί ότι η κολλεκτίβα και η έλλειψη ατομικής ιδιοκτησίας είναι η λύση.


Ο ναζιστής πιστεύει ότι η εξάλειψη των υπανθρώπων είναι η λύση.


Ο σοσιαλιστής θεωρεί ότι το κοινωνικό κρατικό προφίλ είναι η λύση.


Ο λαός πρέπει να επιλέξει υποθετικά μόνον μέσα από αυτές τις λύσεις, αφού αυτές έχουν εκπεφρασμένο λόγο στους θώκους της Εξουσίας.


Εμείς λέμε ότι αυτό που συνέβη από το 2008 και συμβαίνει έως και σήμερα, δεν είχε προβλεφθεί από τα ανωτέρω ιδεολογικά κατασκευάσματα. Υπήρξαν κρίσεις στο παρελθόν, πράγματι. Αλλά καμία δε βρήκε το σύνολο του πολιτισμένου κόσμου τόσο απροετοίμαστο. Αν το θέλετε, ήταν τόση και τέτοια η ευδαιμονία της τεχνολογικής ανάπτυξης, που έπεσαν όλοι σε λήθαργο. Δεν εξελίχθηκε η πολιτική σκέψη, ήσαν πολλοί αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν τα κενά, το αποτέλεσμα πάντως παραμένει: 

Οι λαοί των αδυνάμων χωρών πληρώνουν τα σπασμένα.

Και είναι κραταιά παντού, λιγότερο ή περισσότερο, η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Ο ισχυρότερος ας επιβιώσει, οι υπόλοιποι θα εξαλειφθούν μέσω της φυσικής επιλογής.


Θα αυτοκτονήσει ο χρεωμένος, ο αδύναμος, ο λιγόψυχος, ο λιγότερο ικανός.


Θα αποχωρήσει από την αγορά, η οποία διατηρεί τον ισχυρό στα ύψη, κι ακόμη πιο ψηλά.


Αυτή η δυνατότητα δόθηκε στον ισχυρό μέσω της Σεισάχθειας των δικών του ατοπημάτων.


Οι πολιτικοί φίλοι του τον προστάτεψαν από το μοναδικό μέσο που οι κοινωνίες έχουν, για να διασφαλίσουν ότι αξίζει να ζει κάποιος σε αυτές, το Νόμο.


Δείτε το έτσι, αν θέλετε:


Γιατί να θέλει κάποιος να ζει σε ένα σύστημα, το οποίο αδιαφορεί για τον ίδιο;


Γιατί να θέλει να είναι καλός κ’αγαθός πολίτης, αν η Πολιτεία δεν ενδιαφέρεται για αυτόν;


Γιατί να πληρώνει τους φόρους του, για να λειτουργεί μια Πολιτεία, η οποία ανέχεται να μην τους πληρώνει ο ισχυρός;


Αν μόνον ο ισχυρός έχει θέση σε μια τέτοια Πολιτεία, γιατί να μην αποστασιοποιηθεί ο αδύναμος;


Σκεφτείτε το:


Σε μια Πολιτεία ανισοτήτων στην αντιμετώπιση, γιατί να συμμετέχει αυτός που τίποτε δεν έχει να κερδίσει, παρά μόνο υποχρεούται να συνεισφέρει;


Ο λαός αυτή τη στιγμή θεωρούμε ότι εκφράζεται από τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι ίσως συνολικά, όχι καθολικά. Καθένας έχει δικαίωμα να σκέπτεται ό,τι θέλει, να ενεργεί όπως θέλει, μέσα στα πλαίσια μιας κοινωνίας Δικαίου.


Πολλές από τις σκέψεις στελεχών του κόμματος αυτού ξενίζουν, ενοχλούν, κάνουν πολλούς να διαφοροποιούνται, δημιουργούν αντιπάθειες.


Έτσι είναι κι έτσι θα είναι πάντα.


Το ερώτημα είναι όμως παρόν και ισχυρό:


Τι επιθυμεί ο Λαός μας, αν όχι Σεισάχθεια για το Λαό;


Την προσφέρει άλλος, έξω από το ΣΥΡΙΖΑ;


Τι συνεπάγεται αυτή η παλιά λέξη για τους μικρομεσαίους, τι για τους αγρότες, τι για τους ανέργους, τι για τους καταστηματάρχες, τι για την αστική, τι για την εργατική τάξη;


Θέλει ο καταστηματάρχης που έκλεισε το μαγαζί της γειτονιάς, να πάει φυλακή λόγω οφειλών σε έναν κούφιο ασφαλιστικό φορέα, ο οποίος ούτε το νοσοκομείο ούτε τη σύνταξή του μπορεί να εγγυηθεί;

Θέλει ο αγρότης να χάσει τη γη του, επειδή υπάρχει το καλό και το κακό κομμάτι της Τράπεζας, η οποία έκλεισε, με αποτέλεσμα να μη μπορεί ούτε πετρέλαιο να βάλει στο τρακτέρ;


Θέλει ο επιχειρηματίας να βλέπει τον επιστρεφόμενο Φ.Π.Α. στα σεντούκια του Υπ.Οικ. και τα μπλε χαρτάκια να του υπενθυμίζουν ότι οφείλει στους οφειλέτες του;


Θέλει ο κατασκευαστικός τομέας να βλέπει τα δημόσια έργα να καταρρέουν ασυντήρητα, τους δρόμους γεμάτους λακκούβες και τις γέφυρες κομμένες στη μέση;


Θέλει ο μεταφορικός τομέας να βλέπει το ύψος του κόστους μετακίνησης σε ύψη δυσθεώρητα, ώστε να είναι συμφερότερο το ΤΙR με πινακίδες εξωτερικού;


Θέλει ο άνεργος, ο χαμηλόμισθος, ο χαμηλοσυνταξιούχος, να δίνουν έστω και ένα ευρώ φόρο, όταν παλεύουν για επιβίωση;


Θέλει ο άνεργος να μείνει στον καναπέ του;


Θέλει το παιδί να πληρώνει τα βιβλία του, στριμωγμένο σε μια αίθουσα που χωράει τους μισούς;


Θέλει ο γέροντας να ζει με 300 ευρώ;



Σεισάχθεια σημαίνει ότι ο λαός δε θα πληρώσει τις Τράπεζες. 
Κι ας μη βιαστεί κανείς να ισχυριστεί ότι έτσι θα καταρρεύσουμε.

Οι Τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν και είναι κερδοφόρες – για τους ισχυρούς.


Σεισάχθεια σημαίνει ότι κανένας δε θα πάει φυλακή για χρέη προς το Δημόσιο, όσο το Δημόσιο δεν έκανε τη δουλειά του. Και σαφώς δεν αναφερόμαστε σε αυτούς που έκλεψαν το Δημόσιο, επειδή η κλοπή είναι ποινικό αδίκημα, η ανέχεια όχι.


Σεισάχθεια σημαίνει ότι όλοι μαζί, χωρίς το βάρος της επονείδιστης τετραετίας, θα σηκώσουμε τα μανίκια και θα εργαστούμε, ώστε να ξεπεράσουμε το σκόπελο αυτό στον παγκόσμιο ωκεανό.


Ο Άνεμος σε καλεί.


Έλα μαζί μας, επειδή αυτό που θέλουμε, είναι αυτό που θέλουμε όλοι.


Έλα μαζί μας, για να ακουστεί δυνατά η φωνή σου. 

Έλα μαζί μας, για να διεκδικήσουμε το αύριο που μας στερούν.
Έλα μαζί μας, για να κάνουμε πράξη τη Δημοκρατία.
Έλα μαζί μαζί μας, για να εξασφαλίσουμε Σεισάχθεια.

Από τη συντακτική ομάδα του Ανέμου,

Οι προσυπογράφοντες:

Χρήστος Σιούλας
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Ένα απόγευμα στη Νέα Υόρκη *


Ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη (ΔΟΛ) μας πληροφορεί,εδώ απλώς υπογραμμίζεται:

"Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συζήτηση που είχαν ο ΠΘ και ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης που συνέπεσαν για λίγο στην Νέα Υόρκη το απόγευμα του Σαββάτου, ώρα Νέας Υόρκης.


Στο ζήτημα της Xρυσής Aυγής είναι προφανές ότι υπάρχει απόλυτη συμφωνία και συνεννόηση.«Η δημοκρατία έχει θεσμούς αυτοπροστασίας με κορυφαία τη δικαιοσύνη» είπε στους δημοσιογράφους ο κ. Βενιζέλος, αναχωρώντας για το αεροδρόμιο. Πηγές πολύ κοντά στον ΠΘ και στον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης τόνιζαν ότι, πέρα από την εξέλιξη των δικαστικών διαδικασιών, τις οποίες κινεί μόνη και ανεξάρτητα  η Δικαιοσύνη, η Κυβέρνηση είναι έτοιμη να αναλάβει όλες τις αναγκαίες νομοθετικές πρωτοβουλίες . Αυτές  περιλαμβάνουν όχι μόνο την κατάθεση του λεγόμενου αντιρατσιστικού νόμου, ο οποίος θα είναι ένας ολοκληρωμένος νόμος για την προστασία της δημοκρατίας και της κοινωνικής ειρήνης και ασφάλειας, αλλά και νομοθετικές ρυθμίσεις  που ακυρώνουν κάθε προσπάθεια  θεσμικού ευτελισμού ή καταστρατήγησης, εκ μέρους των βουλευτών της ΧΑ, των κοινοβουλευτικών διαδικασιών (παραιτήσεις για να προκληθούν αναπληρωματικές  εκλογές κλπ.) .

Οι κκ. Σαμαράς και Βενιζέλος συζήτησαν επίσης για τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα (ΕΑΣ ΕΛΒΟ ΛΑΡΚΟ, κινητικότητα κοκ). Η στάση της κυβέρνησης είναι απολύτως σταθερή, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε  ο κ. Βενιζέλος :  Όχι σε νέα δημοσιονομικά μέτρα, ναι στις διαρθρωτικές αλλαγές με στόχο ανάπτυξη και απασχόληση.

Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών  ενημέρωσε επίσης  τον  Πρωθυπουργό για τις σημαντικότερες από τις επαφές του στο πλαίσιο της ΓΣ του ΟΗΕ και ιδίως για το κυπριακό και το ζήτημα του ονόματος της ΠΓΔΜ, ζητήματα για τα οποία οι κκ. Σαμαράς και Βενιζέλος βρίσκονται σε απόλυτο συντονισμό.


Εξέφρασε, πάντως, την εκτίμηση ότι μάλλον δεν θα χρειαστεί, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής δεν θα προχωρήσουν σε ομαδική παραίτηση.



Άφησε όμως και αιχμή για τον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι βλέπει αμηχανία από την πλευρά της Κουμουνδούρου και το συνέδεσε με το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή ήταν από τα κόμματα που αποδοκίμαζαν το μνημόνιο, όπως άλλωστε και ο ΣΥΡΙΖΑ.



Ο κ. Βενιζέλος ανέφερε ακόμη ότι σύντομα θα κατατεθεί στη Βουλή το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που όμως θα περιλαμβάνει και διατάξεις ευρύτερα για την προστασία της Δημοκρατίας και πρόσθεσε ότι για αυτό το θέμα θα συναντηθεί σύντομα με τον υπουργό Δικαιοσύνης.



Τέλος, ο κ. Βενιζέλος ανέφερε ότι προχωρά και η προγραμματική συμφωνία των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης που θα δοθεί στην δημοσιότητα με την νέα Σύνοδο της Βουλής".

Η συνάντηση, για την οποία μας πληροφορεί η Διεθνής  έκδοση του Βήματος, έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη. 

Ταυτόχρονα δηλαδή, Πρωθυπουργός και Αντιπρόεδρος - αναπληρών τον πρώτο κατά την απουσία του, έλειπαν από τη Χώρα, την ίδια στιγμή που λάμβανε χώρα η πρώτη σύλληψη πολιτικού αρχηγού κόμματος από το 1974.

Δεν πιστεύουμε σε καμία περίπτωση ότι και οι δύο πολιτικοί αρχηγοί φοβήθηκαν να βρίσκονται στην πατρίδα τους κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή - άλλωστε αυτά είναι πράγματα που συμβαίνουν. 

Είναι δεδομένο ότι ο Πρωθυπουργός δε φοβάται κανέναν και τίποτε.

Είναι δεδομένο ότι ο κος Αντιπρόεδρος δε φοβάται κανέναν και τίποτε;

Κι αυτό δεδομένο θα πρέπει να θεωρηθεί, αφού το έχει δηλώσει ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος.

Γεννώνται, πάντως, κάποιες επαγωγικές σκέψεις, ιδιαίτερα μετά την εκπεφρασθείσα άποψη του κυρίου Αντιπροέδρου, πώς δηλαδή "η Χρυσή Αυγή ήταν από τα κόμματα που αποδοκίμαζαν το Μνημόνιο", ότι εν τέλει όλος ο Ελληνικός Λαός, πλην κάποιας ελαχίστης μειοψηφίας (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ κ.λπ.) επιδοκιμάζει το Μνημόνιο.

Γεννάται και μια άλλη σκέψη, αν συνδυάσουμε τη σοφία του κυρίου Αντιπροέδρου με την επίσης εκπεφρασμένη άποψη του Πρωθυπουργικού Συμβούλου, κυρίου Κρανιδιώτη, ο οποίο δήλωσε ότι "και οι αριστεροί" θα πρέπει κάτι να αναμένουν, ένα δώρο, κάποια κοσμήματα.

Όλες αυτές οι πολύ επιτυχημένες σκέψεις των κ.κ. Πρωθυπουργού, Αντιπροέδρου και Πρωθυπουργικού Συμβούλου έρχονται να "δέσουν" μεταξύ τους και να παράγουν μια πολύ επιτυχημένη συνταξή, αντάξια του Success Story, το οποίο γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Ελπίζουμε, ειλικρινά, μια που ο κύριος Αντιπρόεδρος έφυγε για την Ελλάδα (τελείωσαν και οι συλλήψεις - άσχετο και μη συνδεόμενο), να έχει μια συζήτηση με οποιονδήποτε ο κύριος Πρωθυπουργός, εκεί στα πάτρια του Ονείρου. 

Οι συμβουλές πάντα πιάνουν τόπο.

* του Θάνου Αθανασιάδη
Διαβάστε Περισσότερα »

Ψεκάστε, σκουπίστε. Τελειώσατε; *


Στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κα Ευτυχία Κουτζαμάνη, παρέδωσε το πόρισμα των εννέα σελίδων για την Χρυσή Αυγή ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κος Χαρ. Βουρλιώτης.

Σύμφωνα με το πόρισμα, η βασική κατηγόρια που αποδίδεται στους συλληφθέντες είναι αυτή της συστάσεως εγκληματικής οργάνωσης, καθώς και δέκα ανθρωποκτονίες και απόπειρες ανθρωποκτονιών, αριθμός ο οποίος μπορεί να συμπληρωθεί, να μειωθεί ή/και να τροποποιηθεί, εάν και εφ’ όσον υπάρξουν και νέες πληροφορίες.

Για την ώρα αυτά είναι τα δεδομένα.

Μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκονται και εν ενεργεία βουλευτές υφισταμένου πολιτικού κόμματος με εκπροσώπηση στη Βουλή των Ελλήνων.

Η σύλληψη των βουλευτών έγινε με βάση το άρθρο 62 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο «δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα», όταν η σύλληψη αφορά σε μέλος του Εθνικού Κοινοβουλίου.

Σύμφωνα με τη δημοσιοποιηθείσα νομική κρίση, η σύσταση εγκληματικής οργάνωσης αποτελεί αυτόφωρο κακούργημα αφού θεωρεί το έγκλημα διαρκές, γεγονός που δικαιολογεί τη σύλληψη των βουλευτών, χωρίς την προηγούμενη άρση της βουλευτικής τους ασυλίας.

Έγκυροι συνταγματικοί κύκλοι εκφράζουν τον προβληματισμό τους για το «ποιο ακριβώς είναι το αυτόφωρο κακούργημα που διέπραξαν που να δικαιολογεί την σύλληψη βουλευτών», με δεδομένο ότι η βουλή «έχει θεσμοθετημένη διαδικασία άρσης της βουλευτικής ασυλίας στα πλαίσια της αυτοπροστασίας της, η οποία και θα έπρεπε να ακολουθηθεί».

Οι ίδιοι συνταγματικοί κύκλοι αναφέρουν ότι «οι νόμοι δεν μπορούν να καταστρατηγούν το Σύνταγμα και η τήρηση της συνταγματικής νομιμότητας είναι υπεράνω κομμάτων, καθώς το Σύνταγμα πρέπει να εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις ανεξάρτητα αν αφορά σε βουλευτές αυτής ή της άλλης παράταξης».

Στο σημείο αυτό ας γίνει μια αναφορά στα εξής, τα οποία είναι ίσως ενδιαφέροντα:

Με το άρθρο 7 του ν. 3691/2008, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ. 1 του ν. 3932/2011, συνεστήθη "Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας και Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης" (εφεξής "Αρχή"), σκοπός της οποίας είναι η λήψη και εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων για την πρόληψη και καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, καθώς και ο έλεγχος των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης των προσώπων που αναφέρονται στις περιπτώσεις στ` έως και ιε` της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 3213/2003. Η Αρχή απολαμβάνει διοικητικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας και συγκροτείται από τον Πρόεδρο και ένδεκα (11) Μέλη, καθώς και από ισάριθμους αναπληρωτές τους, οι οποίοι πρέπει να διαθέτουν τις αυτές ιδιότητες και προσόντα με αυτούς. Ο Πρόεδρος και τα Μέλη της Αρχής απολαμβάνουν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας και δεσμεύονται μόνο από το νόμο και τη συνείδηση τους. Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις του άρθρου 7Α του ν. 3691/2008, όπως προστέθηκε με το άρθρο 2 παρ. 2 του ν. 3932/2011, η Αρχή απαρτίζεται από τρεις αυτοτελείς Μονάδες, με διακριτές αρμοδιότητες, προσωπικό και υποδομές, υπό κοινό Πρόεδρο. Η Β` Μονάδα Οικονομικών Κυρώσεων κατά Υπόπτων Τρομοκρατίας συγκροτείται από τον Πρόεδρο και δύο (2) Μέλη της Αρχής, είναι δε αρμόδια και για τον προσδιορισμό των φυσικών ή νομικών προσώπων ή οντοτήτων που σχετίζονται με την τρομοκρατία και τη δέσμευση των περιουσιακών τους στοιχείων, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 49Α του ν. 3691/2008, όπως προστέθηκε με το άρθρο 7 του ν. 3932/2011. Στις διατάξεις του τελευταίου αυτού άρθρου ορίζονται τα εξής: "1. Η Β` Μονάδα της Αρχής προσδιορίζει τα σχετιζόμενα με την τρομοκρατία φυσικά και νομικά πρόσωπα ή οντότητες, βασιζόμενη σε ακριβείς πληροφορίες ή στοιχεία που υποβάλλονται από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη ή τις εισαγγελικές, δικαστικές ή άλλες διωκτικές αρχές. Οι πληροφορίες και τα στοιχεία αυτά αφορούν συγκεκριμένα πρόσωπα ή οντότητες που διαμένουν ή εδρεύουν ή κατέχουν περιουσία, σύμφωνα με την έννοια της παρ. 6 του άρθρου 187Α του ΠΚ, στην ημεδαπή και τα οποία διέπραξαν ή διαπράττουν ή αποπειρώνται να διαπράξουν ή συμμετέχουν ή με οποιονδήποτε τρόπο διευκολύνουν την τέλεση τρομοκρατικών πράξεων, όπως αυτές ορίζονται στο άρθρο 187Α του ΠΚ, όπως ισχύει. Ειδικότερα, στη Μονάδα υποβάλλονται τα εξής: α) τα αποδεικτικά στοιχεία ή οι πληροφορίες οποιουδήποτε είδους που προέκυψαν από τη διενέργεια ελέγχων σε βάρος νομικών προσώπων ή οντοτήτων που ανήκουν ή ελέγχονται από τρομοκράτες ή τρομοκρατικές οργανώσεις ή σε βάρος φυσικών ή νομικών προσώπων ή οντοτήτων που είτε βοηθούν ή παρέχουν οικονομική, υλική, τεχνολογική ή οποιαδήποτε άλλη υποστήριξη με σκοπό την υποβοήθηση τρομοκρατικών ενεργειών, είτε συνδέονται με οποιονδήποτε τρόπο με τρομοκράτες ή τρομοκρατικές οργανώσεις, β) οι ασκηθείσες ποινικές διώξεις για τρομοκρατικές πράξεις ή χρηματοδότηση τρομοκρατών ή τρομοκρατικών οργανώσεων, γ) οι καταδικαστικές αποφάσεις για την τέλεση τρομοκρατικών πράξεων και δ) οι καταδικαστικές αποφάσεις για τη χρηματοδότηση μεμονωμένων τρομοκρατών ή τρομοκρατικών οργανώσεων. Η Μονάδα συντάσσει και τηρεί κατάλογο που περιλαμβάνει τα ονόματα των προσδιοριζόμενων ως σχετιζόμενων με την τρομοκρατία φυσικών και νομικών προσώπων ή οντοτήτων, καταχωρίζοντας σε αυτόν επαρκή συμπληρωματικά στοιχεία που επιτρέπουν την αποτελεσματική διαπίστωση της ταυτότητας τους, διευκολύνοντας έτσι την αποφυγή λήψης μέτρων κατά εκείνων που φέρουν το αυτό ή παρόμοιο όνομα, επωνυμία ή διακριτικό τίτλο. ... 7. Η επίδοση της απόφασης της Μονάδας στα φυσικά και νομικά πρόσωπα ή οντότητες γίνεται κατά το
άρθρο 155 παρ. 1 εδάφιο α` του ΚΠΔ, αμέσως μετά την ένταξη των ονομάτων τους στον κατάλογο ή τη δέσμευση των περιουσιακών τους στοιχείων. 8. Η Μονάδα μπορεί να ανακαλέσει την απόφαση της για την ένταξη του ονόματος στο σχετικό κατάλογο ή τη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων οποιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου ή οντότητας, είτε αυτεπαγγέλτως είτε ύστερα από σχετική αίτηση του προσδιοριζόμενου στην απόφαση πραγματικού δικαιούχου ή οποιουδήποτε τρίτου έχει έννομο συμφέρον, επί της οποίας αποφαίνεται εντός δέκα ημερών, αν πεισθεί ότι δεν συντρέχουν οι λόγοι που επέβαλαν τη λήψη της σχετικής απόφασης. 9. Τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή οντότητες, των οποίων η ανωτέρω αίτηση δεν έγινε δεκτή, μπορούν μέσα σε διάστημα τριάντα ημερών από την επίδοση της απορριπτικής απόφασης της Μονάδας, να προσφύγουν ενώπιον του ποινικού τμήματος του Αρείου Πάγου, που συνεδριάζει με τριμελή σύνθεση ως συμβούλιο. 10. Το συμβούλιο του Αρείου Πάγου αποφαίνεται για την προσφυγή που ασκείται κατά την προηγούμενη παράγραφο εντός τριάντα ημερών από την κατάθεσή της, ύστερα από έγγραφη πρόταση του οικείου εισαγγελέα, που υποβάλλεται στο συμβούλιο εντός δέκα ημερών από την κατάθεση της προσφυγής. Ο αιτών έχει δικαίωμα αυτοπρόσωπης εμφάνισης ενώπιον του συμβουλίου μαζί με τους συνηγόρους του για να ακουσθεί και να δώσει κάθε διευκρίνηση, καλείται δε για το σκοπό αυτόν πριν από είκοσι τέσσερις τουλάχιστον ώρες ...".

Πότε γράφηκαν τα παραπάνω;
Ποιοι τα έγραψαν;
Υπάρχει πιθανότητα να είναι άσχετα με τα φερόμενα ως τελεσθέντα και άρα υπό κρίσιν ζητήματα;

Τα ανωτέρω μπορεί κανείς να βρει σε όλως πρόσφατη δικαστική Απόφαση υπό τον αριθμό 406 της 15-02-2012 του Z` ΠΟΙΝΙΚΟΥ τμήματος του Αρείου Πάγου σε Συμβούλιο, ενώ η Εισαγγελική πρόταση στις 29/11/2011. Το εν λόγω Συμβούλιο συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεωργία Λαλούση, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, (ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, κωλυομένου του Αντιπροέδρου Νικολάου Ζαΐρη) - Εισηγήτρια, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες, με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Τσάγγα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα …».

Υπάρχει περίπτωση να αγνοούν οι Ανώτατοι Δικαστές της Χώρας μας το Νόμο;

Υπάρχει περίπτωση κάποιοι, πλην ίσως και των συνηγόρων υπεράσπισης, να ασχολήθηκαν με μεγαλύτερη εμβρίθεια με το εν λόγω ζήτημα;

Δεν υπάρχει ειδικός;

Όμως επί του παρόντος δεν θα ήταν λογικό ούτε σκόπιμο να κριθεί η Εισαγγελική Κρίση. Αυτό είναι δουλειά των Δικαστών. Οι υπόλοιποι ας έχουμε εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία μας, τους Νόμους και τους Θεσμούς μας.

Υφίσταται μετέωρο, παρ’ όλα ταύτα, ένα ερώτημα:

Γιατί τώρα;

«Επειδή υπήρξε νεκρός», θα πει κάποιος.
«Επειδή θα οδηγείτο η Χώρα σε πρόωρες εκλογές και τούτο δεν το επιθυμεί ο Πρωθυπουργός», θα πει άλλος (πράγματι, εδώ η δήλωση όντως έγινε από τον κο Πρωθυπουργό, «δε χρειαζόμαστε εκλογές, χρειαζόμαστε …».

Τουλάχιστον δύο ερμηνείες είναι πολλές, εν προκειμένω. Και όλα τούτα, ενώ ο υπεύθυνος Υπουργός δεν έχει ακόμη υποβάλει την παραίτησή του, παρά διευθύνει τη διαδικασία ελέγχου των υφισταμένων του οργάνων.

Παραδοξότητα: όσον καιρό ο συγκεκριμένος Υπουργός βρίσκεται στο θώκο του, τόσον καιρό φέρονται να δρουν οι σημερινοί υπόλογοι.

Παραδοξότητα: όσον καιρό κυβερνά το τελευταίο σχήμα (με γνωστούς υποστηρικτές και εν δυνάμει θιασώτες, συμβούλους του κου Πρωθυπουργού), τόσον καιρό έχουν γεμίσει τα συρτάρια φακέλλους).

Παραδοξότητα: όσον καιρό συζητά η ελληνική Κοινή Γνώμη τις πράξεις και ενέργειες δυο - τριών ανθρώπων της δημοσιότητας, όσον καιρό τα τεκταινόμενα σε διάφορα σημεία της χώρας διασπείρουν την περί «σκληρού υπουργού» φημολογία, τόσο τελικά αποδεικνύεται ότι κάπου ο εν λόγω υπήρξε «μαλακός». 

Από τα παραπάνω φαίνεται όμως και ότι αποτελούν διαφορετικό θέμα οι ενδεχόμενες αξιόποινες πράξεις που φέρεται να έχουν διαπράξει βουλευτές κόμματος και διαφορετικό η διαδικασία που ακολουθείται από τις δικαστικές αρχές παρακάμπτοντας το εθνικό κοινοβούλιο το οποίο σύμφωνα με το Σύνταγμα είναι το μόνο αρμόδιο για την άρση της ασυλίας ενός βουλευτή.
Το άρθρο 62 αναφέρει συγκεκριμένα:
«1.Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Επίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Βουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Βουλής.
H άδεια θεωρείται ότι δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο της Bουλής.
H τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των διακοπών της Bουλής.
Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα.»

Η κυβέρνηση, σε μια περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη για την εξέλιξη του success story της μνημονιακής πολιτικής της, φαίνεται να αξιοποιεί τρόπον τινά το υπόλογο κόμμα, ώστε από τη μία να ενισχυθεί δημοκοπικά - και γιατί όχι και εκλογικά, αφού προσδοκά να απορροφήσει τους ψηφοφόρους της - και από την άλλη να στρέψει τα όμματα της κοινής γνώμης από τα μεγάλα προβλήματα της Χώρας και τα νέα μέτρα που βρίσκονται προ των πυλών.

Στο πλαίσιο αυτό άξιο λόγου είναι, τόσο ο χρόνος, όσο και η ταχύτητα με την οποία κινήθηκε η κυβέρνηση, δια του αρμόδιου υπουργού Δημοσίας Τάξεως.
Να θυμίσουμε ότι όλα ξεκίνησαν όταν ο κος Υπουργός μεταβίβασε στην εισαγγελία φάκελο με 32 υποθέσεις που αφορούσαν σε στελέχη της ΧΑ μόλις λίγες μέρες πριν τις ραγδαίες εξελίξεις. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν εκφράσει δημόσια την απορία τους για τους λόγους για τους οποίους ο κος Δένδιας ενώ ήταν γνώστης των εν λόγω υποθέσεων, αντί να τις αποστέλλει, με το που περιέρχονταν εις γνώση του στις αρμόδιες δικαστικές αρχές, είχε επιλέξει να τις κρατά κλειδωμένες στο συρτάρι του γραφείο του.

Σύμφωνα με την ΠΚ259, Υπάλληλος που με πρόθεση παραβαίνει τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλο τιμωρείται με Φυλάκιση μέχρι δύο ετών, αν η πράξη αυτή δεν τιμωρείται με άλλη ποινική διάταξη.»

Η κυβερνητική αυτή τακτική σε τι πραγματικά αποσκοπούσε; Και μιλάμε για κυβερνητική τακτική αφού ακόμη και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ο κος Υπουργός παραμένει στη θέση του, δεν έχει παραιτηθεί, δεν έχει αποπεμφθεί αλλά ούτε έχει ζητηθεί η παραίτηση του.

Αλήθεια, αν ο κος Υπουργός είχε αποστείλει πριν τον θάνατο του άτυχου Φύσα τις μισές υποθέσεις στην Εισαγγελία, δεν θα στοιχειοθετείτο - κατά το σκεπτικό του - και τότε η κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης για την Χρυσή Αυγή;

Οι κυβερνητικοί χειρισμοί, καθώς και η «μουδιασμένη» αντίδραση της αντιπολίτευσης σε σχέση με την διαδικασία που ακολουθείται στην σύλληψη βουλευτών του Κοινοβουλίου ξαναφέρνει στο προσκήνιο το μακραίωνο φιλοσοφικό ερώτημα: αγιάζει ο σκοπός τα μέσα;

Υφίσταται ένα ακόμη σενάριο παραδοξότητας:
Σύμφωνα με αυτό, είναι οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, τις έδρες των οποίων θα υφαρπάξει η Κυβέρνηση χωρίς επαναληπτικές εκλογές, αφού με τροπολογία που θα ψηφίσει, θα τροποποιήσει τις προϋποθέσεις διενέργειάς τους, στερώντας από κάθε βουλευτή τη δυνατότητα μελλοντικής χρήσης του άρθρου 60 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο
«2. H παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα είναι δικαίωμα του βουλευτή, συντελείται μόλις ο βουλευτής υποβάλει γραπτή δήλωση στον Πρόεδρο της Βουλής και δεν ανακαλείται.
1. Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση.»
Αύριο ποιοι βουλευτές και ποιου κόμματος θα είναι που θα κατηγορηθούν ότι ήταν συνυπεύθυνοι ή ηθικοί αυτουργοί πράξεων και αντιδράσεων συμπολιτών μας είτε γιατί γνώριζαν και δεν έπραξαν τα «νόμιμα» είτε διότι εξέφρασαν δημόσια την στήριξή τους στον αγώνα του ελληνικού λαού για ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής της συγκυβέρνησης;

Αύριο ποιοι βουλευτές και ποιου κόμματος, στα πλαίσια της θεωρίας των άκρων του κου Λαζαρίδη, θα είναι που θα κατηγορηθούν ότι είναι φασίστες, διαφορετικού του χρυσού χρώματος; Η πρόσφατη δήλωση στο twitter του συμβούλου του πρωθυπουργού κου Φαήλου Κρανιδιώτη είναι χαρακτηριστική: «Πήγαινε να καπνίσεις κανά μπάφο με τους συντρόφους σου, μέχρι να ’ρθουν και τα δικά σας ‘βραχιολάκια’.»



Το θέμα που ανακύπτει είναι για μια ακόμη φορά θέμα Δημοκρατίας και Συνταγματική νομιμότητας.

Η συγκυβέρνηση, τον τελευταίο χρόνο, με μια σειρά νομικών πράξεων επιβολής εξουσίας, - πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, προεδρικών διαταγμάτων και υπουργικών αποφάσεων - κατ’ εντολή και καθ’ υπόδειξιν των εξωχώριων εταίρων μας, παραβιάζει το Σύνταγμα και τους υφιστάμενους Νομούς, παρακάμπτει την κοινοβουλευτική διαδικασία απαξιώνει τη λειτουργία της Βουλής, παράγει στην πράξη νέο Σύνταγμα, ακυρώνει εν τοις πράγμασι την Εθνική μας Ανεξαρτησία, την Κοινωνική Δικαιοσύνη, την Ισότητα.

Τα κόμματα του Εθνικού Κοινοβουλίου πρέπει άμεσα να σταματήσουν να νομιμοποιούν με την σιωπή τους ή την «νομιμόφρονα» αντίδρασή τους την παραβίαση αυτή του Συντάγματος από την Κυβέρνηση των κυρίων Σαμαρά και Βενιζέλου.

Τα κόμματα του Εθνικού Κοινοβουλίου δεν πρέπει να επιτρέψουν να λειτουργήσει η πολιτική αντίθεσή τους στον φασισμό και το κόμματα της Χρυσής Αυγής ως άλλοθι νομιμοποίησης της καταστρατήγησης από την Κυβέρνηση του άρθρου 60 του Συντάγματος περί άρσης της βουλευτικής ασυλίας και της συνταγματικής προστασίας των βουλευτών και των πολιτικών κομμάτων.

Και κάτι τελευταίο. Σύμφωνα με το άρθρο 1 το Συντάγματος:
«1. Το πολίτευμα της Ελλάδας, είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.»
Τα κόμματα του Εθνικού Κοινοβουλίου, δια των βουλευτών τους - που είναι οι εκπρόσωποι του Λαού, στα χέρια των οποίων έχει εναποθέσει τις τύχες του - οφείλουν και υποχρεούνται όταν θεωρούν ότι το εν λόγω άρθρο παραβιάζεται να προβούν σε όλες τις συνταγματικά προσδιορισμένες ενέργειες προκειμένου να προστατεύσουν το πολίτευμα, να προστατεύσουν το Σύνταγμα.

Τα κόμματα του Εθνικού Κοινοβουλίου, μια γροθιά, πρέπει να περιφρουρήσουν το Σύνταγμα και την λειτουργία της Δημοκρατίας.

Το Σύνταγμα της Ελλάδας είναι υπεράνω όλων και υπηρετεί τον Ελληνικό Λαό, όχι τις πρόσκαιρες επιδιώξεις και συμφέροντα των κυβερνόντων και των πολιτικών κομμάτων.

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Στη Δημοκρατία υπάρχουν εκλογές.

Εκλογές εδώ και τώρα.


*Των Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Έγινες πολίτης Λουξεμβούργου !!! *




Τον Ιανουάριο του 2013, η τρικομματική Κυβέρνηση (Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ. - ΔΗΜ.ΑΡ.), με τον νόμο 4111/2013, ο οποίος δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ. Α', τ.18/25-01-2013, αναλαμβάνει την υποχρέωση έναντι των δανειστών να τους κατοχυρώσει νομικά, εκδίδοντας γνωμοδότηση από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, ώστε να θεωρείται σύμφωνη με το ελληνικό δίκαιο, τόσο η υπαγωγή της Χώρας μας στο Αγγλικό Δίκαιο ως δικαίου υπό εφαρμογή(εφαρμοστέο Δίκαιο), όσο και η δικαιοδοσία των Δικαστηρίων του Δουκάτου του Λουξεμβούργου για τυχόν διενέξεις. 

Σαφής για το πώς η Κυβέρνηση εκλαμβάνει τη σημασία και τον ρόλο του Εθνικού Κοινοβουλίου για θέματα που άπτονται της Εθνικής μας Κυριαρχίας είναι η δέσμευσή της ότι δεν απαιτείται επικύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων της παρούσας Σύμβασης Τροποποίησης, προκειμένου να είναι αυτή δεσμευτική. 

Η διατύπωση είναι ξεκάθαρη: «…ούτε κανένα από τα περιουσιακά τους στοιχεία εξαιρούνται, λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο…».

Για του λόγου το αληθές, στη σελίδα 360, άρθρο 12 αναφέρεται: 



Η Κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει μόνο στην ενυπόγραφη παραίτηση «αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που έχουν ή μπορεί να δικαιούνται» σε σχέση «με τους ίδιους ή τα περιουσιακά τους στοιχεία» της Χώρας, υπογραφή η οποία καταργεί στην πράξη της Εθνικής μας Κυριαρχία αλλά έχει δεσμευτεί έναντι των δανειστών και για  κάτι ακόμη. 

Συγκεκριμένα στο άρθρο 14 αναφέρεται:



Η πλήρης απελευθέρωση των πλειστηριασμών είναι ήδη αποφασισμένη.

Τα στεγαστικά δάνεια των συμπολιτών μας έχουν ήδη πωληθεί σε ξένα funds που ενδιαφέρονται για άμεση απόδοση της «επένδυσής» τους.

Το Αγγλικό Δίκαιο είναι το εφαρμοστέο δίκαιο.

Τα Ελληνικά Δικαστήρια δεν έχουν απολύτως καμία δικαιοδοσία στις πράξεις εκτέλεσης που θα εκδώσουν τα δικαστήρια του Δουκάτου του Λουξεμβούργου κατ’ εντολήν των δανειστών.

Τα Ελληνικά Δικαστήρια, στα οποία έχουν καταφύγει οι δανειολήπτες με το δήθεν σωτήριο Νόμο Κατσέλη, ξαφνικά χάνουν το ρόλο τους.

Υπό αυτό το πρίσμα, η συζήτηση που η συγκυβέρνηση συντηρεί περί σταδιακής άρσης των πλειστηριασμών και προστασίας της πρώτης κατοικίας και των ευπαθών κοινωνικών ομάδων είναι άνευ αντικειμένου, παραπλανητική και υποκριτική. 

Η κυβέρνηση απλά «αγοράζει» χρόνο προκειμένου να ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο.

Χρόνο, τον οποίο τους νοίκιασε η κυρία Κατσέλη, όταν έφτιαχνε το νόμο - παγίδα, τη δικαιολογητική βάση, για να μην εξεγερθεί κανείς, για να μη μιλήσει κανείς, για να μην καταλάβει κανείς, έως τη στιγμή που δε θα έβρισκε κανείς στην τσέπη του ένα πεντόευρω.

Αν η επίμαχη γνωμοδότηση είχε δοθεί - πρωτίστως ζητηθεί - τότε - δεν θα υπήρχε νόμος Κατσέλη, δεν θα υπήρχε αφαίμαξη, κάποιος σήμερα θα μπορούσε να αντισταθεί. 

Να είχε άραγε προσυμφωνηθεί κάτι τέτοιο;

Να ήταν οι πολιτικές φιλοδοξίες, ο τυχοδιωκτισμός, η βούληση να επιπλεύσει κομμάτι του παλιού ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέσα σε άλλα σχήματα ο λόγος της ύπαρξης του αρχικού Νόμου Κατσέλη, ώστε να φτάσουμε στο σήμερα και το βέβαιο αύριο;

Οι ευθύνες τους βαρύτατες. 

Ευθύνες που έχουν ονοματεπώνυμο.

Ο Χρόνος περνά.

Η καταστροφή ολοκληρώνεται.

Θα το δεχτείς;

Εμείς όχι.

Το πώς θα το μάθεις σύντομα.



*Των  Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα

ΠΗΓΗ: Άνεμος Αντίστασης

Διαβάστε Περισσότερα »

Άλφα, βήτα, γάμμα, δέλτα*

Το άρθρο του κυρίου Νίκου Δήμου, το οποίο αναδημοσιεύτηκε στη σελίδα του Insider ως αναδημοσίευση από τη σελίδα του lifo, υπό τον τίτλο "13 θέσεις για το φασισμό" και προμετωπίδα το: "Δεν είναι η φτώχεια και η κρίση που οδηγούν τον άνθρωπο στον φασισμό – αλλά η δίψα για ισχύ", θέτει το ιστολόγιό μας τουλάχιστον σε κατάσταση αμηχανίας.

Ο πολυγραφότατος συγγραφέας και αρθρογράφος έχει να επιδείξει ένα εξίσου πλούσιο βιογραφικό. Ενδεικτικά, όσο και εν είδει αποδείξεως, θα αναφέρουμε, αντιγράφοντας το επίμαχο σημείο της wikipedia, ότι "Το 1979 άρχισε να δημοσιογραφεί με επώνυμες στήλες στα περιοδικά Επίκαιρα, ...., καθώς και στις εφημερίδες Το Βήμα, Καθημερινή, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και Έθνος της Κυριακής". Παράλληλα με τη συγγραφική του δράση, έχει αναπτύξει και πολιτική. Στις Ευρωεκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος με τη "Δράση" του κυρίου Στέφανου Μάνου.

Πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε επιπρόσθετη κρίση, και εν γνώσει του ότι οι θέσεις του κυρίου Δήμου παρουσιάζονται υπό τη συγγραφική δεινότητά του  - άρα είναι και πιο "γοητευτικές" από άλλα κείμενα του είδους, σας παραθέτουμε τις απόψεις αυτούσια:

1. Ο φασισμός είναι η ιδεολογία της βίας και της ωμής δύναμης. Δίκαιο, γνώση, σωστό, λάθος, αποφασίζονται από την πυγμή του ισχυρού.   
2. Δεν είναι η φτώχεια και η κρίση που οδηγούν τον άνθρωπο στον φασισμό – αλλά η δίψα για ισχύ. Του δίνει μια απλή εξήγηση για όλα και μια ακόμα απλούστερη λύση.   
3. Η θεωρία της δύναμης δεν απευθύνεται μόνο στους απλοϊκούς και τους αμόρφωτους. Γοητεύει διανοούμενους και καλλιτέχνες όπως ο Χάιντεγκερ, ο Σελίν, ο Χάμσουν.   
4. Υπάρχει και μία μαύρη αισθητική στον φασισμό. Δείτε τις ταινίες της Λένι Ρίφενσταλ.   
5. Ο φασίστας είναι αναγκαστικά ρατσιστής. Οι κάθε λογής αδύναμοι είναι κατώτεροι.   
6. Η πειθαρχία και η άσκηση αποκοιμίζουν τη νόηση. (Παράδειγμα: ο στρατός.)   
7. Ο φασισμός, όπως και ο ρατσισμός, φωλιάζει μέσα σε κάθε άνθρωπο. Τα πειράματα έχουν δείξει πόσο εύκολα το πρόβατο γίνεται λύκος και ο καθένας βασανιστής.   
8. Ο φασίστας δεν έχει παράταξη – είναι όποιος ασκεί βία. Η βία είναι η ενσάρκωση της δύναμης στην οποία πιστεύει ο φασίστας.   
9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι;   
10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του.   
11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. 12. Και πριν από τη Χρυσή Αυγή ήμασταν μια δυνάμει φασιστική κοινωνία. Εθνικιστική, βίαια, πολεμοχαρής, με ρητορική μίσους και φθόνου. Το δίκιο του ισχυρότερου επικρατούσε. Εκείνου με τα λεφτά, με τα μέσα, με την πολιτική επιρροή, με τον μεγαλύτερο τσαμπουκά. Ο καθένας, όπου τον έπαιρνε, πατούσε τον νόμο και καταπατούσε τον άλλο.   
13. Οι ποινικοποιήσεις και απαγορεύσεις είναι χρήσιμες σαν ασπιρίνες. Η ριζική όμως θεραπεία έχει να κάνει με τη νοοτροπία, τη στάση, τον πολιτισμό μας. Μπορούμε να περιορίσουμε τον φασίστα μέσα μας; Μπορούμε να αντισταθούμε σε κάθε ανομία και βία; Μπορούμε να στρατευθούμε με τη μεριά της αληθινής δημοκρατίας και της δικαιοσύνης; Να είμαστε άνθρωποι ανθρώπινοι; 

Δεν επιθυμούμε να λειτουργήσουμε σε επίπεδο σοφιστειών, βάζοντας λόγια που κάποιος δεν είπε, στο στόμα του.

Δεν επιθυμούμε να παραπλανήσουμε τον κόσμο που μας διαβάζει, βεβαίως όχι όσο τον κύριο Δήμου.

Επιθυμούμε όμως να εκθέσουμε την άποψή μας πάνω στο κείμενο, με τις ειδικές παρατηρήσεις που θεωρούμε απαραίτητες, ώστε καθένας από εμάς κι εσάς να αποκρυσταλλώσει θέση.

Έχουν, άλλωστε, γραφεί, τόσα πολλά πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα τις τελευταίες ημέρες. Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει μείζον πολιτικό ζήτημα, και μόνο από το γεγονός ότι ο κος Υπουργός Δημοσίας Τάξης δεν έχει - ως τη στιγμή που γράφεται το παρόν άρθρο - υποβάλει την παραίτησή του.

Οι θέσεις του συγγραφέως θα πρέπει - εκ των πραγμάτων και ως εκ των καταβολών του - να αντικατοπτρίζουν αυτές ακριβώς τις ιδιότητές του. Δηλαδή, τόσο του μέλους της "Δράσης", όσο και του αρθρογράφου για τους δημοσιογραφικούς οργανισμούς, για τους οποίους έγραψε τα σχετικά του άρθρα.

Αυτοί οι οργανισμοί, αυτά τα έντυπα, δε θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν "αντικαθεστωτικά", "επαναστατικά", "αντιμνημονιακά", "αντί", εν γένει. Σε αυτό ελπίζουμε ότι γινόμαστε απολύτως αντιληπτοί. 

Άλφα.
Οι υπ' αριθμούς 1,3,7 και 8 θέσεις (παρακαλούμε ανατρέξτε στο κείμενο του κυρίου Δήμου και δείτε το πρόδηλο, ενθυμούμενοι τις κατά καιρούς δηλώσεις των πολιτικών ανδρών της εποχής) έχουν μια επικίνδυνη ομοιότητα με ένα συγκεκριμένο χώρο, αυτόν της δημόσια εκπεφρασμένης απόψεως Υπουργών και Συμβούλων του κου Πρωθυπουργού. Ισχυρίζεται ο συγγραφέας ότι "όποιος" ασκεί βία, είναι φασίστας και έρχεται ο κύριος Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης και μιλάει για το ίδιο θέμα προσθέτοντας τους επιθετικούς προσδιορισμούς "νόμιμη" και "κρατική", διαφοροποιώντας το "ποιος" από τους "όποιους" μπορεί να κάνει τελικά πράξη τα αρχέγονα ένστικτά του ή να εκτελέσει τις εντολές των ανωτέρων του.
Παρά ταύτα, έχει υποστηριχθεί και ότι ο άνθρωπος δεν γεννιέται φασίστας, ούτε αγενής, ούτε με επιθετική συμπεριφορά, αφού, σαν κοινωνικό ζώο που είναι, κάτι τέτοιο θα ήταν μειονέκτημα για την επιβίωσή του. Τουναντίον γεννήθηκε με ευγενική συμπεριφορά και αισθήματα αλληλεγγύης προς το είδος του. Αισθήματα (ένστικτα) ντροπής για κάθε παραβατική συμπεριφορά. Όπως μια ουρά λεωφορείου κανείς δεν την παραβιάζει εύκολα, αλλά περιμένει τη σειρά του (με τις εξαιρέσεις να επιβεβαιώνουν τον κανόνα υπό κανονικές συνθήκες), είναι το ηγετικό και το εξουσιαστικό σύστημα που κάνει τον άνθρωπο πονηρό και βίαιο. Έχει υποστηριχθεί ότι αυτό ονομάζεται και καπιταλισμός. 

Με τη λογική αυτή που υποστηρίζουν οι κύριοι Δήμου και Γεωργιάδης όμως, αν οι δυο άνδρες βρίσκονται ιδεολογικά "κοντά", εντός του ίδιου ευρύτερου χώρου, μόνος φασίστας απομένει αυτός από τους "όποιους" ασκεί βία έξω από την κρατική.

Με απλούστερα λόγια, "πας μη κρατικός, ει βιαιοπραγών, φασίστας εστί".

Σε ποιον να αναφέρεται ο κύριος Δήμου;

Βήτα.
Ας εξετάσουμε όμως και τις θέσεις 4 και 10. Εδώ ο συντάκτης αναφέρεται σε "αισθητική" και "διανοούμενους". Η αναφορά στη, σύμφωνα με το Βήμα του ΔΟΛ, σπουδαία καλλιτέχνιδα, Λένι Ρίφενσταλ, η οποία αποτύπωσε το "όραμα του Ναζισμού". Από την άλλη πλευρά, οι διανοούμενοι, οι οποίοι "σνομπάρουν την αστική ευγένεια".



Με απλούστερα λόγια, σύμφωνα με τον κύριο Δήμου, ο διανοούμενος είναι αντίθετος με το σεβασμό του άλλου.

Σε ποιου όμως χώρου τους διανοούμενους να αναφέρεται ο συντάκτης; 

Στους "αστικούς" διανοούμενους ή σε άλλους; 
Πού αλλού έχει διανοούμενους;

Είναι και ο ίδιος διανοούμενος, προδήλως της αστικής τάξης. Η θέση του είναι σαφώς υπέρ της ευγενείας, η οποία υποδεικνύει το "σεβασμό προς τον άλλο".

Άρα, πρέπει να είναι οι "άλλοι" διανοούμενοι αυτοί, οι οποίοι είναι σνομπ, δε σέβονται και δεν είναι ευγενικοί. 

Γάμμα.
Ας δούμε όμως κι άλλες τρεις θέσεις, την 6, την 9 και την 11, εν συνδυασμώ προς τη θέση 12.


Η πειθαρχία, ο στρατός, η οικογένεια, το σχολείο, η επιθετική οδήγηση, η θορυβώδης λαϊκή έκφραση, όλοι μικροί φασισμοί, όλοι οδηγούν στο μεγάλο, κατά τον κύριο αρθρογράφο. Όλοι ήμαστε εν δυνάμει φασίστες. "Εθνικιστές", "βίαιοι", "πολεμοχαρείς", με "ρητορική μίσους και φθόνου", με μεγάλο "τσαμπουκά", με "λεφτά", με "μέσα".

Εδώ χρειάστηκε να προσπαθήσουμε πολύ να αυτοπεριοριστούμε, για μην εκδηλώσουμε τη μεγάλη μας έκπληξη.

Υπήρξαμε όλοι εν δυνάμει φασίστες, λοιπόν, επειδή μεγαλώσαμε εντός οικογενείας, πήγαμε σχολείο, καταταγήκαμε πειθαρχημένα στο στρατό, απολυθήκαμε από το στρατό, κι εργαζόμαστε υπάλληλοι; 

Άντε, όσοι μπορέσαμε, πήγαμε ιδιωτικό, βγάλαμε θητεία στο 401, κάναμε και δυο βόλτες στην παραλιακή με την καινούρια φτιαγμένη BMW - δώρο του μπαμπά - να μη βάζαμε στο τέρμα "το καλό παιδί"; Αφού το ηχοσύστημα το άντεχε!  

Ποιοι "εμείς" τα κάναμε αυτά;
Ποιοι "Όλοι εμείς";

Ίσως ο κύριος Δήμου να αναφέρεται πράγματι σε όλους. Διερωτώμεθα όμως πόσους και ποιους βλέπει, πού κοιτά, όταν στρέφει τη διεισδυτική ματιά του στην Ελλάδα και το λαό της.

Δέλτα.
Αφήσαμε για το τέλος, όχι χωρίς λόγο, τα δύο κυριότερα σημεία των θέσεων του κυρίου Δήμου: την εκπεφρασμένη αντίθεσή του στο σκεπτικό ότι η φτώχεια και η κρίση οδηγούν τον άνθρωπο στο φασισμό, καθώς και στον ισχυρισμό ότι η νοοτροπία, η στάση και ο πολιτισμός μας θα μας οδηγήσει, εν ευκταίω τέλει, στη στράτευση υπέρ της αληθινής Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, κάνοντάς μας "ανθρώπους ανθρώπινους" (η έκφραση του συγγραφέως, ιδέτε ανωτέρω).

Μένει μόνον, επομένως, να ισχυριστεί ο κύριος Δήμου και οι συν αυτώ ότι η κραταιότατη θεωρία που ονομάζεται Κοινωνικός Δαρβινισμός, εφαρμόζεται στη μαστιζόμενη από την Κρίση χώρα μας, δυνάμει των σκέψεων και απόψεων κάποιου άλλου, και όχι του κυρίου Πρωθυπουργού, όχι των Υπουργών Υγείας, Παιδείας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης, όχι των Ευρωπαίων δανειστών μας, όχι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όχι της Γερμανικής ηγεσίας συλλήβδην, όχι!!

Όχι, θα φταίνε οι "άλλοι".

Οι "άλλοι" που η νοοτροπία τους είναι του εθνικισμού, του μίσους, της αγένειας, που έχουν λεφτά και τα "μέσα", που ποδοπατούν, που αδιαφορούν για το Σύνταγμα, που φτιάχνουν νόμους για να καλύψουν τις πράξεις τους με μανδύα νομιμότητας.

Ποιοι είναι αυτοί οι "άλλοι", άραγε;

Ποιοι να είναι αυτοί που διψούν για ισχύ;
Ποιοι θεωρούν ότι η Εξουσία δικαιωματικά τους ανήκει;
Ποιοι είναι αυτοί που κατέχουν θώκους με μπόνους 50 εδρών;
Ποιοι είναι αυτοί που εκπροσωπούν το 25% του λαού και πειθαναγκάζουν το 75%;
Ποιοι είναι αυτοί που διοικούν με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, όπως οι πάλαι ποτέ Αναγκαστικοί Νόμοι;
Ποιοι είναι αυτοί που συμβουλεύουν τα "εξεγερμένα παιδιά" για "ηπιότερους τόνους";

Δεν έχουμε ούτε 13 απαντήσεις.

Από τα μέλη της ομάδας Συντακτών και συγγραφέων του Ανέμου Αντίστασης που προσυπογράφουν πιο κάτω:

Χρήστος Σιούλας
Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου